30 - Για Σένα

30 - Για Σένα

Η Andie ήταν ένα κορίτσι, 

που ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό κοντά στη Θάλασσα. 

Από μικρή ηλικία, είχε έναν πολύ καλό φίλο, τον Adi. 

Από κοινού, είχαν ζήσει πολλές περιπέτειες, 

και είχαν μοιραστεί, πολλά μαγικά στιγμιότυπα.

Ο Adi ήταν πάντα εκεί για τη Andie, όποτε τη χρειαζόταν. 

Ταξίδευαν μαζί στη φύση, εξερευνώντας τα μυστικά του δάσους. 

Κολυμπούσαν στα καταγάλανα νερά της Θάλασσας. 

Ήρθε όμως ένα καλοκαίρι, που ο Adi έπρεπε να φύγει από το χωριό, 

για να πάει σ’ άλλη πόλη να σπουδάσει. 

Η Andie έμεινε πίσω, 

αισθανόμενη μια μεγάλη κενότητα στην Καρδιά της.

Κάθε νύχτα, η Andie αναζητούσε την Παρουσία του Adi στα Όνειρά της. 

Ταξίδευαν Μαζί σε μακρινά μέρη, και ανακάλυπταν νέες περιπέτειες. 

Αν και φαινομενικά μόνη της, η Παρουσία του στα Όνειρά της, 

την έκανε να νιώθει σαν να είναι πάντα Μαζί της.

αισθανόμενη πάντα Προστατευμένη, Ασφαλής και Αγαπημένη. 

Αν και ο Adi ήταν μακριά, η Αγάπη τους ήταν πάντα Ζωντανή, 

και η Παρουσία του στη Ζωή της Andie ανελλιπής.

-Ψυχή μου ! 

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ' όσο φανταζόμουν … 

Εγώ σε ξέρω ;

https://online.fliphtml5.com/afjij/jjcl/

29 - Τα Ανεξίτηλα Αποτυπώματα

29 - Τα Ανεξίτηλα Αποτυπώματα

Μια φορά, σ’ ένα μικρό χωριό κοντά σε ένα βουνό, 

ζούσε ένας άντρας που ονομαζόταν Adi. 

Ήταν ένας φιλόδοξος και παθιασμένος καλλιτέχνης, 

που αφιερωνόταν, στη δημιουργία Έργων Τέχνης.

Κάθε μέρα, εργαζόταν ακούραστα στο εργαστήρι του.

Προσπαθούσε ν’ αποτυπώσει στον καμβά τις Αναμνήσεις του, 

τα Συναισθήματά του, και τις Εμπειρίες του.

Κάθε πίνακας που δημιουργούσε, 

ήταν ένα μικρό αριστούργημα. 

Φορτωμένο με Συναισθήματα, 

και συναισθηματική βαρύτητα.

Όμως, παρά την Τέχνη του, 

ένιωθε πάντα ένα κενό μέσα του. 

Παρόλο που κατάφερνε ν’ αποτυπώνει στον καμβά, 

την Ομορφιά και την Ένταση των Συναισθημάτων του, 

πάντα ένιωθε έναν πόνο, που δεν μπορούσε να περιγράψει.

Καθώς ο Χρόνος περνούσε, 

 συνειδητοποίησε ότι η Αληθινή Τέχνη, 

δεν βρίσκεται μόνο στα Έργα που δημιουργούσε, 

αλλά και στα Ανεξίτηλα Αποτυπώματα που άφηνε πίσω του στον Κόσμο. 

Τον Έρωτα που μοίραζε, τις Χαρές που έφερνε, 

τις Αναμνήσεις που δημιουργούσε.

Συνειδητοποίησε πως, η Αληθινή Τέχνη ήταν η ίδια η Ζωή. Με όλες τις Χρωματιστές και Συναισθηματικές Εμπειρίες που περιλαμβάνει. 

Και παρά τις δυσκολίες και τις αποχρώσεις του Πόνου, 

συνέχισε να δημιουργεί με Πάθος και Αγάπη. Αφήνοντας πίσω του Ανεξίτηλα Αποτυπώματα της πραγματικής τέχνης. Της ζωής !

-Ψυχή μου !

Τι να σου εξηγώ τώρα … Με καταλαβαίνεις ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/ciuw/

28 - Το Δίχτυ

28 - Το Δίχτυ

Σ’ ένα μικρό ψαροχώρι κοντά στη Θάλασσα, 

ζούσε ένας νεαρός ψαράς, ο Λευτέρης.

Από μικρός, είχε μάθει να ψαρεύει από τον πατέρα του. 

Του είχε διδάξει, την τέχνη του ψαροντούφεκου.

Μια μέρα, 

καθώς ο Λευτέρης έβγαζε το δίχτυ του από τη Θάλασσα, 

παρατήρησε ένα μεγάλο πληγωμένο ψάρι, 

που πάλευε να ξεφύγει από τα δίχτυα. 

Η μάχη ήταν σκληρή, 

αλλά τελικά το ψάρι, κατάφερε να ξεφύγει.

Αυτή η εμπειρία, άφησε τον Λευτέρη σκεπτικό.

Καθώς συνέχιζε την Εργασία του, 

συνειδητοποίησε ότι, και ο ίδιος ήταν σαν το ψάρι.

Παλεύει να ξεφύγει από ένα δίχτυ, 

που δεν θέλει να τον περιορίζει. 

Αν και ζούσε στον κόσμο της Θάλασσας, και του ψαροντούφεκου, 

ο Λευτέρης ήξερε ότι, 

υπήρχε κάτι περισσότερο στη Ζωή του, 

από αυτό που φαίνεται. 

Κι ενώ τα δίχτυα της Θάλασσας ήταν αναπόφευκτα, 

ο Λευτέρης αποφάσισε να κυνηγήσει τα Όνειρά του, 

 ανακαλύπτοντας τον Αληθινό του Εαυτό, 

έξω από τα δίχτυα που τον περιόριζαν. 

-Ψυχή μου ! 

-Κοίτα εγώ … Προσπαθώ να ... 

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/gkvh/

27 - Το Φεγγάρι του Μεσημεριού

27 - Το Φεγγάρι του Μεσημεριού

Σ’ ένα μαγευτικό φαράγγι, 

υπήρχε ένα μικρό χωριό. 

Οι κάτοικοι του χωριού, πίστευαν σ’ ένα Φεγγάρι, 

που εμφανιζόταν μόνο τη μέρα. 

Ήταν ένα μυστικό.

Ήταν ο Φύλακας της περιοχής. 

Κάθε μεσημέρι, όταν ο Ήλιος ήταν στο αποκορύφωμά του, 

το Φεγγάρι εμφανιζόταν στον Ουρανό, αγκαλιάζοντας τον Κόσμο με την Αόρατη Αγάπη του, όπως κι Εγώ Εσένα. 

Οι κάτοικοι του χωριού, έλεγαν ότι το Φεγγάρι ήταν Παντού. 

Στις πιο κρυφές διαδρομές, στις Στιγμές Χαράς και Λύπης, 

στ' ασήμαντα που παραβλέπουν καθημερινά. 

Ήταν εκεί, όπως κι Εγώ για Σένα Αγάπη μου.

Αθόρυβος και Αόρατος, αγκαλιάζοντάς σε, χωρίς χέρια, 

φέρνοντας την Αγάπη και την Ελπίδα.

Ακόμη κι εμείς μπορεί να μην το βλέπουμε Πάντα, 

όμως το Φεγγάρι είναι εκεί. 

Ακόμα και στ' αδιέξοδα Μονοπάτια που επιλέγουμε ν’ ακολουθήσουμε.

-Ψυχή μου ! 

-Θα είμαι εκεί, το Φεγγάρι σου, μ’ Ακούς ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/wvxg/

26 - Οι Δύο Τοίχοι

26 - Οι Δύο Τοίχοι 

Σ’ ένα παλιό, 

εγκαταλελειμμένο σπίτι στην άκρη ενός μικρού χωριού, 

βρίσκονταν Δύο Τοίχοι, 

που έδιναν την εντύπωση ότι είναι Ζευγάρι. 

Ήταν οι πιο γνωστοί Τοίχοι στην περιοχή, 

γνωστοί για την Αντοχή, 

και την Ανθεκτικότητά τους.

Αλλά,παρά τη στενή τους Σχέση, 

ποτέ δεν ήταν Μαζί. 

Ένας ήταν ο Βόρειος Τοίχος, 

και ο άλλος ο Νότιος Τοίχος.

 

Αν και βρίσκονταν λίγα μόλις μέτρα μακριά, 

πάντα τους χώριζε, 

μια ανυπέρβλητη Απόσταση.

Κάθε μέρα, 

οι Δύο Τοίχοι Έβλεπαν τον Ήλιο ν’ Ανατέλλει και να Δύει. 

Ποτέ όμως δεν είχαν την ευκαιρία, 

ν’ αγκαλιαστούν και να απολαύσουν Μαζί, 

τον ζεστό Ήλιο.

Παρ’ όλα αυτά, αν και ήταν διαχωρισμένοι από την Απόσταση, 

οι Δύο Τοίχοι, 

έδειχναν πάντα τη Στήριξη και την Ανθρωπιά τους, 

ο Ένας στον Άλλο. 

Παρά την Απόσταση που τους χώριζε, 

οι Δύο Τοίχοι, 

κατάφεραν να βρουν την Αλληλεγγύη και την Ενότητα, 

στην Απομόνωσή τους.

-Ψυχή μου ! 

-Θα είμαι εκεί, μ’ Ακούς ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/gavo/

25 - Μονόλογος ή Διάλογος ;

25 - Μονόλογος ή Διάλογος ;

 

-Τι κάνεις τώρα ; 

-Τίποτα.

-Λες Ψέματα. 

-Γιατί ; 

-Γιατί μιλάς Μαζί μου ! 

-Έχεις Δίκιο. 

-Νύχτωσε πάλι.

-Εγώ απ’ το πρωί, Ζούσα στο Σκοτάδι.

-Γιατί ; 

-Επειδή με Ξέχασαν. 

-Ποιοι σε Ξέχασαν ;

-Όλοι. 

-Ε και ;

- Με πονάει η Λήθη.

-Γιατί ; 

-Γιατί έτσι Ζω στην Ανυπαρξία. 

-Λες Ψέματα. 

-Εγώ ;

-Ναι. 

-Πάνω σε τι ; 

-Στο ότι, σε ξέχασαν όλοι. 

-Είναι Ψέματα ; 

-Ναι. 

-Γιατί ; 

-Δεν σε ξέχασαν όλοι.

-Με θυμάται κάποιος ; 

-Ναι. 

-Τον ξέρω ; 

-Αυτός πάντως, σε ξέρει καλά ! 

-Αποκλείεται, ποιος είναι ;

-Αυτός που τον μαθαίνεις σιγά σιγά.

-Δεν αντέχω άλλο, θα μου πεις ποιος είναι ; 

-Φυσικά. 

-Θα με σκάσεις, πες μου ποιος είναι ; 

-Μ’ Ακούς ;

-Τι; 

-Σε ρωτάω, μ’ Ακούς ;

-Ναι, γιατί φωνάζεις ; 

-Για να μ’ Ακούσεις Ψυχή μου. 

-Ωωω … 

-Συγχώρεσέ με.

-Μα δεν έκανες κάτι. 

-Έκανα αυτό, 

που είπα πώς κάνουν οι Άλλοι σε Μένα. 

-Σε ξέχασα Ψυχή μου. Συγχώρεσε με ...

-Σ’ αγαπώ !

-Είδες ; 

-Τώρα Βλέπεις !

-Σ’ ευχαριστώ Ψυχή μου, 

που μ’ έφερες πάλι στο Φως !

-Μα δεν έκανα κάτι. 

Εσύ, είδες το Φως που κατοικεί Εντός σου. 

-Μα εσύ είσαι το Φως μου ! 

-Να θυμάσαι Πάντα : 

Όταν νιώθεις μοναξιά, Μίλησέ μου, κι εγώ θα σ’ Ακούσω. 

-Σ’ ευχαριστώ Ψυχή μου !

-Ψυχή μου ! 

-Εσύ μ’ Ακούς όταν σου Μιλώ Σιωπηλά ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/yhdh/