Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

083 - The Dedication

083 - The Dedication



Much was said.

- In person?

- No. And yet, yes, we were Together!


- How is that possible?

- When a Bond exists, distance ceases to be.




It does not concern the Bodies.

It is a property of the Souls.



In the beginning, your voice trembled.

I became a rock for you, for you to lean upon.






Then, we wept Together.

Shipwrecks in the sea of Emotions.




Each carrying their own personal burdens.





My little Rose,

you were opening the petals of your Heart hesitantly and with care,





and I was tasting the Fragrance of your Soul.





In the end, we laughed.

We were liberated. We returned to Logic.





We felt Harmony and Serenity.






Every time I hear you speak,

I see you using your tongue like a paintbrush.



You create paintings

that adorn the gallery of the universe.





Your creations are like small mosaic tiles,

which I try to join together each time,

to create the grand image of your mosaic.



With the color of your Voice, you create a Work of Art.

A painting of your Truth, of who you truly are.

The result is magnificent!



When the Light transmits rays of Light to you,

you rejoice in its offering, because it Loves you.

It is because it gives you its very being,

helping you see through your darkness.



- My Soul!

- Thank you for illuminating the path I walk.





I asked nothing more of you than what you entrusted to me.


I try not to be intrusive.


When I ask you something, I do it out of Care.


To see if I can Help you somewhere.


Everything else is mere Curiosity; I avoid it.


You asked me twice if something you said upset me.


I did not answer you directly, but inside, I felt a spark of jealousy.


Yet, it is not Fitting.


I am not a God. I am a human, and I have Weaknesses and Passions.


Yes, I truly rejoiced that you shared with me,

in your unique way,

some of your Experiences and some of your Life-Lessons.


Of course, Experiences in our lives

are not always pleasant, for they are offered to us by Others.


While Life-Lessons are those we choose to live ourselves.



Every Moment we choose to live turns into an Event.

Automatically, it transforms into a Memory, and Lives within us forever.

When you share something with someone, if the one listening truly Loves you, and what you share saddens you,

they will help you, so that your Sorrow becomes halved.


If what you share with them is something that brings you Joy,

they will make your Joy double.

Perhaps the latter is the most important of the two.

And now, I feel that you have unintentionally set a new mission for me.



Apart from the prayer I offer for you, my Soul,

I now also hold in my mind

the Soul that has touched yours.


I Desire and Wish

for the conditions to be created so you may live with them, 

Here, in this earthly space.


Moments that will become Events, 

and then Memories,

to be placed deeply by both of you

within your mind and your Heart.


You have told me that there, 

in those two places,

lies the treasury of Humankind.


Yes, someone might say this sounds a certain way

when you care for someone…


I am not lying to you, and you know it.


I am honest with you.


Yes, it hurts me.


But my Soul, when you Love someone,

you must set them Free.


To be Free means to go where one Loves.


Judging by the gradual revelation of your Soul to me,

and its beauty, surely this Soul that touched you

is one to be admired for its greatness, and not to be envied.


If someone wishes to say they belong somewhere,

it is only to Humanity,

because there,

all Souls resonate in Harmony.


You will ask me:


- Is this enough for you?


- NO.


But this is what is Fitting for you, and I respect it.


I can Want whatever I Want.


I cannot, however, Have whatever I Want.


Yes, I Want.


A purely selfish stance.


Did I ask the other if they Want?


Only if the Other Wants it too.


Only the "Together" has Value.


The projections of our "Wants"

are always dangerous.


When I Want to overcome a difficulty,

it does not happen on its own;


I must also have the Will.


I can do whatever I Want,

as long as I truly Want it.


Before and above all, 

I must Want to Live,

and not simply to Exist.


To Live, I must be Free.


Otherwise, I am a slave.


If I am a slave, I must first find the Will.


For without it, I cannot be liberated.





To exit my Cell, the Essence is not the Door,

but the Key.



Faith

is the Key to the Will,






which will also grant me Resilience.

Ultimately, Freedom can only be realized



when one joins the network of Humanity.







And if two Souls

manage to have the same Vibration,



and synchronize fully,

then they will transition into a Psychic Alloy with one another.







If this is achieved between a Man and a Woman,



then they will come to live

 the Myth of the Androgynous, if it be true.




Thank you for sending, through your Thoughts,

Invisible Pages to my Thought, and in my turn,

I imprint them upon the Leaves of the Trees.



-My Soul!

- I imprint them for you on Paper, because Books live Forever!

- And I, who Live without you, shall be Together with you within them!



 

https://online.fliphtml5.com/afjij/083---The-Dedication/

83 - Η Αφιέρωση

 83 - Η Αφιέρωση 



Ειπώθηκαν πολλά. 

-Από κοντά ; 

-Όχι. Όμως, ναι, ήμασταν Μαζί ! 


-Πώς γίνεται αυτό ; 

-Όταν υπάρχει Δεσμός, δεν υπάρχει απόσταση.




Δεν αφορά τα Σώματα. 

Είναι μία ιδιότητα των Ψυχών.



Στην αρχή, η Φωνή σου έτρεμε. 

Έγινα βράχος για σένα, για να στηριχτείς πάνω μου. 





Έπειτα κλάψαμε Μαζί. 


Ναυαγοί, στην θάλασσα των Συναισθημάτων. 




Ο καθένας είχε τα προσωπικά του.





Τριανταφυλλάκι μου, 


εσύ άνοιγες διστακτικά και προσεκτικά τα πέταλα της Καρδιάς σου, 




κι εγώ γευόμουν το Άρωμα της Ψυχής σου. 





Στο τέλος γελάσαμε.


Ελευθερωθήκαμε. Επιστρέψαμε στη Λογική.




Νιώσαμε την Αρμονία και τη Γαλήνη.





Κάθε φορά που σ’ Ακούω να Μιλάς, 


βλέπω να χρησιμοποιείς την Γλώσσα σου σαν πινέλο. 




Δημιουργείς πίνακες, 

που στολίζουν την γκαλερί του σύμπαντος.




Οι δημιουργίες σου, είναι σαν μικρές ψηφίδες, 

που προσπαθώ να τις ενώσω κάθε φορά, 

για να δημιουργήσω την μεγάλη εικόνα του ψηφιδωτού σου.



Με το χρώμα της Φωνής σου, δημιουργείς ένα Έργο τέχνης. 

Έναν πίνακα της Αλήθειας σου, για το ποια πραγματικά είσαι.


Το αποτέλεσμα υπέροχο !



Όταν το Φως, σου μεταδίδει ακτίνες Φωτός, 

χαίρεσαι για την προσφορά του, γιατί σε Αγαπά. 

Είναι γιατί σου δίνει το είναι του, 

και σε βοηθάει να δεις μες στα σκοτάδια σου.



-Ψυχή μου ! 

-Σ’ ευχαριστώ που φωταγωγείς τον δρόμο που βαδίζω.



Δεν σε ρώτησα κάτι παραπάνω, από αυτά τα οποία μου εμπιστευόσουν. 

Προσπαθώ να μην γίνομαι αδιάκριτος.


Όταν σε ρωτάω κάτι, το κάνω από ενδιαφέρον. 

Αν μπορώ, να σε βοηθήσω κάπου. 


Όλα τ’ άλλα, είναι περιέργεια, το αποφεύγω.


Με ρώτησες δύο φορές, αν με πείραξε κάτι που μου είπες.


Δεν σου απάντησα ευθέως, μέσα όμως μου ζήλεψα. 


Όμως, δεν είναι το Πρέπον.


Δεν είμαι Θεός. Είμαι άνθρωπος, και έχω αδυναμίες και πάθη.


Ναι, χάρηκα πραγματικά που μοιράστηκες Μαζί μου, 

με τον ιδιαίτερο τρόπο σου, 

κάποιες Εμπειρίες, και κάποια Βιώματά σου.

Βέβαια οι Εμπειρίες στη Ζωή μας, 


δεν είναι πάντα ευχάριστες, γιατί μας τις προσφέρουν οι Άλλοι. 


Ενώ τα Βιώματα, είναι αυτά που επιλέγουμε εμείς να ζήσουμε.


Κάθε Στιγμή που επιλέγουμε να τη ζήσουμε, 

μετατρέπεται σε Γεγονός.

Αυτόματα μεταμορφώνεται σε Ανάμνηση, 

και Ζει για πάντα μέσα μας.

Όταν μοιράζεσαι κάτι με κάποιον, 

αν αυτός που σε ακούει σε αγαπά πραγματικά, 

και αυτό που θα μοιραστείς μαζί του σε λυπεί, 

θα σε βοηθήσει, έτσι ώστε να γίνει η Λύπη σου μισή.



Αν αυτό το οποίο μοιράζεσαι μαζί του, 

είναι κάτι το οποίο σε χαροποιεί, 

θα σου κάνει τη Χαρά διπλή.

Ίσως το σημαντικότερο, από τα δύο.

Και τώρα, θεωρώ πως μου έθεσες άθελά σου, μία νέα αποστολή. 


Εκτός από την προσευχή που κάνω για σένα Ψυχή μου, 

τώρα έχω στο μυαλό μου, 

και την Ψυχή που έχει αγγίξει την δική σου. 


Επιθυμώ και εύχομαι, 

να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να ζήσεις μαζί της, εδώ, 

σ΄ αυτόν τον γήινο χώρο, 

Στιγμές που θα γίνουν Γεγονότα, κι έπειτα Αναμνήσεις, 

για να τις τοποθετήσετε βαθιά και οι δύο, 

στο μυαλό και στην Καρδιά σας. 


Μου έχεις πει, ότι εκεί, σ΄ αυτά τα δύο σημεία, 

βρίσκεται το θησαυροφυλάκιο των Ανθρώπων. 


Ναι, θα πει κάποιος, ακούγεται κάπως, όλο αυτό, 

όταν σ΄ ενδιαφέρει κάποιος…


Δεν σου λέω ψέματα, και το ξέρεις. 

Είμαι ειλικρινής μαζί σου.


Ναι, με πονάει.


Όμως Ψυχή μου, όταν Αγαπάς κάποιον, 

πρέπει να τον αφήνεις ελεύθερο. 


Ελεύθερος σημαίνει, να πάει κάποιος εκεί αγαπάει. 

( Ελεύθειν όπου ερά τις ).




Αν κρίνω από την σταδιακή αποκάλυψη της δική σου Ψυχής σ’ εμένα, και την ομορφιά της, 

σίγουρα αυτή η Ψυχή που σε άγγιξε, 

είναι για να την θαυμάζει κάποιος για το μεγαλείο της, 

και όχι να την ζηλεύει.


Αν κάποιος θέλει να πει ότι ανήκει κάπου, 

είναι μόνο στην Ανθρωπότητα, 

γιατί εκεί, 

συντονίζονται όλες οι Ψυχές.


Θα με ρωτήσεις :


-Σου φτάνει αυτό ;


-ΟΧΙ.


Όμως αυτό είναι το Πρέπον για σένα, και το σέβομαι.


Μπορώ να Θέλω ό,τι Θέλω. 


Δεν μπορώ όμως, να Έχω ό,τι Θέλω.

 

Ναι, εγώ Θέλω. 


Άκρως εγωιστική τοποθέτηση. 


Τον άλλον, τον ρώτησα αν Θέλει ;


Μόνο εάν, το Θέλει και ο Άλλος.


Μόνο το Μαζί έχει Αξία.


Οι προβολές των Θέλω, 

είναι πάντα επικίνδυνες.


Όταν Θέλω να ξεπεράσω μία δυσκολία, 

αυτό δεν γίνεται από μόνο του, 

χρειάζεται να έχω και Θέληση.


Μπορώ να κάνω ό,τι Θέλω, 

αρκεί να το Θέλω πραγματικά. 


Πριν και πάνω από όλα πρέπει να Θέλω να Ζω, 

και όχι απλά να Υπάρχω. 


Για να Ζω, 

πρέπει να είμαι Ελεύθερος.

 

Αλλιώς είμαι σκλάβος.

Αν είμαι σκλάβος, 

πρέπει πρώτα να βρω την Θέληση. 

Γιατί χωρίς αυτή, 

δεν μπορώ ν’ απελευθερωθώ.




Για να βγω από το Κελί μου, 

η Ουσία δεν είναι η Πόρτα, 

αλλά το Κλειδί.



Η Πίστη, 

είναι το Κλειδί της Θέλησης, 

η οποία θα μου προσφέρει και Ανθεκτικότητα.




Τελικά, 

την Ελευθερία μπορεί να τη συνειδητοποιήσει κάποιος,





μόνο όταν ενταχθεί στο δίκτυο της Ανθρωπότητας.





Και αν δύο Ψυχές,

καταφέρουν να έχουν την ίδια Δόνηση, 





και να συντονιστούν πλήρως, 

τότε θα περάσουν σε Ψυχικό Κράμα μεταξύ τους. 





Εάν αυτό επιτευχθεί μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας, 





τότε θα φτάσουν να ζήσουν τον Μύθο του Ανδρόγυνου, 

αν είναι αληθινός.



Σ’ ευχαριστώ που με τις Σκέψεις σου, 

στέλνεις Αόρατες Σελίδες στη Σκέψη μου, 

και με τη σειρά μου, 

τις αποτυπώνω στα Φύλλα των Δέντρων.



-Ψυχή μου !

-Στις αποτυπώνω στο Χαρτί, γιατί τα Βιβλία ζουν για Πάντα!

-Κι εγώ που Ζω χωρίς εσένα, θα είμαι Μαζί σου μέσα σ' αυτά !


https://online.fliphtml5.com/afjij/etmh/

0 - Αυτοπαρουσίαση - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού

0 - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού - Αυτοπαρουσίαση