15 - Η Εξομολόγηση της Ψυχής
-Πότε το έγραψα ;
Χθες και σήμερα, μία ώρα πριν, και μία μετά.
Σε Γνώρισα πέρυσι, και σε Κοίταζα …
-Ωραία εντύπωση !
Σε Είδα πάλι φέτος. Τώρα σε Βλέπω !
Έμεινα έκπληκτος !
Συζητήσαμε, και έλαβα την Αποδοχή σου.
Έπειτα, ανοίχτηκες, με ξάφνιασες.
Μου είπες για σένα.
Για το Παρελθόν σου, το Παρόν σου, και το Μέλλον σου.
Έκανα, ότι περνούσε από το χέρι μου,
για να είσαι Χαρούμενη στο Παρόν.
Δεν μου ζήτησες κάτι.
Γι’ αυτό το έκανα.
Για την αλτρουιστική Αγάπη, την οποία σε διακατέχει.
Όσο για τα προσωπικά σου, τα σεβάστηκα πλήρως.
Και γι’αυτά, έκανα ότι μπορούσα περισσότερο.
Το ξέρεις …
Και αν χρειαστείς κάτι, εδώ θα είμαι.
Όμως …
Άνθρωπος είμαι, γεμάτος αδυναμίες.
Κάθε μέρα, ανακαλύπτω μία καινούργια πτυχή του Εαυτού μου.
Μέσα σ' αυτές, ήταν και το να σου μιλήσω για μένα.
Για τα προσωπικά μου.
Μου ενέπνευσες εμπιστοσύνη.
Σπάνιο πράγμα.
Δίπλα σου ονειρεύτηκα, θαύμασα, φαντάστηκα πως, ίσως …
Δεν το περίμενα, με ξάφνιασες.
Είσαι ένα Δώρο, που το ξετύλιξα σιγά-σιγά.
Είσαι ανεκτίμητης Αξίας.
Όμως, σε ακατάλληλη χωροχρονική Στιγμή.
Αν, κάπου αλλού …
Αν, σε κάποια άλλη Στιγμή …
Ναι, θέλω να είμαστε Μαζί.
-Εσύ ;
Τώρα, είμαστε δίπλα-δίπλα.
Και όμως, μέσα μου ένιωσα ένα …
Όμως, ξέρεις και ξέρω πώς …
Οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να …
Είμαστε αλλού …
-Ανήκουμε σε Άλλους ;
-Μας ανήκουν ;
Ποια η Αλήθεια, ποιο το Ψέμα …
Ποιο το Πρέπει, ποιο το Πρέπον.
Άκουγα να μιλά η Ψυχή σου,
και προσευχόμουν για την Ευτυχία σου.
Το ξέρεις …
Έβλεπα τα Χείλη που χρησιμοποιούσε η Ψυχή σου,
και ήθελα να τα ενώσω με τα δικά μου.
Όπως …
Στο Παραμύθι με τις Ανοιχτές Πληγές,
που κλείνουν, όταν είναι δύο, μ' ένα Φιλί.
Σ' άκουσα να διαβάζεις, ν’ απαγγέλεις,
και νόμιζα ότι κατέβηκαν οι Άγγελοι !
Αυτό το ειλικρινές Βλέμμα σου …
Δεν μπορούσα, δεν ήθελα,
ούτε μία Στιγμή
ν' απομακρύνω τα μάτια μου από τα δικά σου.
Λαχταρούσα κάθε Στιγμή να συναντηθούν τα Βλέμματά μας.
Και όταν με άφηνες να Δω μέσα τους,
ένιωθα αχόρταγος, διψασμένος.
Δεν ήθελα ούτε Στιγμή να κοιτάξεις αλλού.
Σ' ευχαριστώ για όλα.
Για όλα όσα μοιράστηκες μαζί μου.
Για τις Χαρές σου, για τις Λύπες σου,
για τις Σκέψεις σου, τους Προβληματισμούς σου,
τα Όνειρά σου, και σαφώς τα Δώρα σου.
Για τους περισσότερους Ανθρώπους,
που συναντώ στη Ζωή μου,
τώρα πια, μονολογώ και λέω :
Ζυγίστηκες και βρέθηκες ελαφρύς.
Όμως με σένα, το αντίθετο.
Είσαι Θησαυρός, που δεν αντέχουν οι ζυγαριές.
Ήμουν, είμαι, και θα είμαι Ειλικρινής απέναντί σου.
Αν είπα κάτι προσβλητικό ή χυδαίο,
θαυμάζοντας σε, συγχώρεσε με.
Έμαθα να τολμώ, για να είναι Ελεύθερη η Ψυχή μου.
Για μένα, είσαι από τους Ανθρώπους, που,
από Επαφή, έγινε Δεσμός.
Δεν πέρασες από το στάδιο της Σχέσης.
Αυτό θεωρώ είναι σπάνιο.
-Τώρα θα μου πεις, γιατί όλα αυτά ;
Δεν μπορώ να έχω σε όλα απαντήσεις.
Όμως, η Αλήθεια είναι πως, σήμερα Γνώρισα κάτι που Θέλω.
-Μήπως είμαι μπερδεμένος ;
Είμαι, δεν σου το κρύβω.
Ξέρεις εσύ …
-Είναι Αλήθεια αυτά που σου λέω ;
Μη με ρωτάς.
Ρώτα όμως την Ψυχή μου.
Αυτή, σου απάντησε …
Ακούς ;
-Άκουσες τη Φωνή της ;
Αν όχι, δες το Ίχνος της.
Το ίχνος που άφησε το Μελάνι στο Χαρτί.
Σήμερα το πρωί που σου διάβασα την εξομολόγηση της Ψυχής μου, ήταν η μόνη φορά που δεν με κοίταξες στα μάτια.
-Γιατί Ψυχή μου ;
Εκ του περισσεύματος της Καρδιάς,
μιλούσαν τα Χείλη μου.
Η συνέχεια είναι άγνωστη,
και ίσως,
την μάθουμε σε κάποια άλλη χρονική στιγμή.
Όπως και να ‘χει,
αυτά που έζησα Μαζί σου,
έχουν χαραχτεί στο Είναι μου !
-Σ’ ευχαριστώ που μ’ εμπνέεις !
-Ψυχή μου !
-Εσύ είσαι η Φωνή που με είπε Ψυχή σου !
-Διαφορετικά απ’ όλους.
-Αυτή η φράση σου …
-Σ’ ευχαριστώ !
.jpeg)
