12 - Το Πύρινο Ολοκαύτωμα της Ψυχής,
και η Απελευθέρωσή της
Δεν ήθελα, όμως η ώρα έφτασε.
Μέχρι και ο Ήλιος σκέπασε το Πρόσωπό του.
Ξεκίνησε να ποτίζει την Γη, με τα Δάκρυα του.
Μες στα χέρια μου :
Το Πυρ άγγιξε το Μελάνι της Ψυχής μου.
Σκόρπισα στον Άνεμο.
Πνίγηκα στη Θάλασσα.
Μεταφέρθηκε κάθε Ίχνος μου, σε όλες τις παραλίες.
Ενώθηκαν όλα τα Στοιχεία.
Η αποστολή ολοκληρώθηκε.
Η Γη, η Φωτιά, το Νερό, ο Αέρας, ο Αιθέρας, και η Ψυχή μου,
βρίσκονται παντού Μαζί με σένα, χωρίς εσένα.
Η Αγάπη μου για σένα,
σεβάστηκε την επιθυμία της Ψυχή σου,
και της Καρδιάς σου.
Κάνοντας στην άκρη το δικό μου Θέλω,
τον δικό μου συναισθηματικό Κόσμο,
την δική μου Αλήθεια,
τα δικά μου Όνειρα.
Τελικά, ότι Αγαπάς πραγματικά, άστο να φύγει.
Άστο Ελεύθερο.
Αυτό έκανες κι εσύ ταυτόχρονα.
Μ’ ελευθέρωσες.
Ενώ ήσουν μόνο στο Μυαλό μου, τώρα είσαι Παντού.
Σε κάθε γωνιά της Γης, σ' όλη τη Δημιουργία.
Στον Αέρα που αναπνέω.
Στη Θάλασσα που πλατσουρίζω.
Στο Νερό που πίνω.
Στην Γη που πατάω.
Στην ζεστασιά κάθε Φλόγας,
που φωτίζει και θερμαίνει.
Μέσα από μία μικρή Φλόγα, έγινες ένας Ήλιος Ζωοδότης.
Κοιτώ τον Έναστρο Ουρανό, και πάλι είσαι εκεί, και με φωτίζεις.
Κατάφερες να γίνεις το Φως, στο Αεί Παρόν.
Ένωσες το Παρελθόν μου με το Μέλλον μου,
και τώρα,
σε συναντώ πάντου στο Παρόν.
Έδωσες νόημα στην Ύπαρξη μου, και τώρα άρχισα να Ζω !
Σ’ ευχαριστώ που Υπάρχεις στην Ζωή μου !
-Ψυχή μου !
-Τώρα πηγαίνω ολοταχώς μπροστά.
-Που ;
-Όπου βρίσκεσαι και συ !
-Παντού !
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου