Πέμπτη 13 Αυγούστου 2026

088 - The Bouquet of the Soul

088 - The Bouquet of the Soul



A Good Morning, a Smile, and a Kiss in the Air!



Your Kiss was transformed into a Butterfly.

https://online.fliphtml5.com/afjij/088---The-Bouquet-of-the-Soul/

er;">It came and perched upon my own Flower.






The Flower is the higher vision,

(An-thos in Greek language, as "Higher View"),

within my Thought, in the temple of my Soul.



Your Butterfly

carried the pollen from the Flower where it began,

that is, from you, my Soul.



The Action brought Reaction.



Immediately, in the garden of my Soul,

the blossom of my Flower

was fertilized and multiplied.



It became a Bouquet of Soul-flowers,

to return the Fragrance to you,

to your own Soul!

 - My Soul!







I thanked you outwardly with a Smile.

In this way, I returned the Joy you offered me.



- My Soul!

The time has come to clothe yourself in Patience,

to read a long Greek Mantinada I wrote for you.





I may not be able to give you palaces,

but I can lighten the burden of your Soul.


I will tell you a story;

my only desire is to bring you joy.


A beautiful Butterfly left from you, 

and came to rest upon me, my dear heart.


You sent it as a gift to thank me, 

and I prepared a gift for your happiness in return.


It cannot be touched or eaten;

perhaps it has no material value.


But you know the effort I put into its preparation.


It is invisible, yet it is true.


A "Bouquet of the Soul" for you, my Life.


I wrapped it up to deliver it to you;

each little blossom a wish dedicated to you.


Know that I have you in my mind, 

every moment, every minute my little talisman.



You have become the heartbeat in my words;

the day begins and ends with you.


I cannot close my eyes all day;

I think of you constantly, and at night I sigh.


With you, my Love, I wake,

and with you I face the evening.


I yearn for you 

and I feel myself changing.


Something has happened to my heart;

it won’t stop racing.


Should I run to the doctor to see what is wrong?

It beats so fast I think it will break.


The doctor told me: 

"Calm down, rest a little.

Breathe slower so it may subside."


Like a small boat that has sprung a leak,

you feel like you are sinking.


Deep emotions make you feel afraid.


He told me: 

"Lie down, sleep a bit.

I want you to relax now in your bed."


Immediately I left and went home;

I must sleep, to close my eyes for a while.


Perhaps I will see you there again,

and perhaps something will happen.


I miss you, my eyes; I miss you, my life.


Is it called Eros? 

Is it called Longing?


I truly don’t know what I feel, my Soul.

Do not let your mind go to something "bad" or "shrewd".


I simply desire to have you in my life.


Oh, if only I could see you up close for a moment,

to read you a quick fairy tale.


I know I am "naughty" toward you,

but rest assured: I do not intrude into your courtyard.


I respect your garden and I simply admire it.

Unless you tell me to enter,I stand hesitant outside.




I admire the form of your body,

but I bow even more to your upbringing.


The one who raised you deserves a thousand gifts.


I believe her name must have been Pandora,

because she gave you as a gift to this creation.


For the whole world to see and admire you.


Some lucky ones came near you and saw you;

they were instantly lost in the "Fragrance of your Soul".


The same happened to me when I first saw you.


I breathed your scent and lost my own sense of smell, 

but that fragrance remained in my life forever.


I wanted to write to you about this experience,

but where could I find the space to compose it?


I wanted you to fit onto a page,

but you cannot be contained within sheets of paper.


So, I moved with the pace of our era,

and wrote it on the PC instead of paper.



A digital document for you, my Soul,

so I can record my thoughts here.


Forgive my exaggeration, my beauty.


I am starting a journey now with you 

as my fellow traveler.


Or am I alone and you are an illusion?

I will chart this little journey for you;


I have started it 

and I want to reach the destination.


Do not ask me where; 

I haven’t learned yet.


I will set sail for the place you desire.


In all the world I traveled, I saw only one thing:

your absence, which I named Hope.


Hope that I might find you and meet you,

so I can start my life anew.


Just as I was ready to set sail again,

the moment I gazed upon you, 

I needed courage.


Whatever I do or say, 

let it not become a burden to you.


I must give you a new thought, a new name,

and with this name, light up the world.


The new name I gave you is The Lighthouse.

Because you lit my way,

so that Death would not take me.


You placed Light within my Essence,

and my life gained immense value.


When I glimpsed your Light,I wanted to take it 

and keep it in my heart forever.


I told you earlier that I feel like I'm sinking,

but with your Light now, I shine and I change.


Now I am no longer afraid; I have gained Worth,

because you water the mind with Light and Essence.


I see your Soul as a sea, 

my dear, and I travel there.


I swim in your ocean and sail in happiness.

There, you can bring storms where others sank like ships.



But you transform and become "like oil",

so that their souls do not end up in Hades.


Love and compassion reside in your Soul.


I will sing of your excellence all day long.

I did not "hunt" you, I want you to know that.


I don't know if it was fated perhaps you know?

I lay down to rest a little,but I didn't sleep a wink


from the anticipation of my "mission" at dawn.


And now I run quickly back to the garden 

the Garden of the Soul to dwell there.


To feed my dreams quickly with 

Light and Essenceso they may grow.


They will give their blossoms back to Humanity.


I went to the garden of the Soul to pick flowers 

each flower a thought of mine to deliver to you.


The fragrance of my soul from many flowers

will perhaps one day become beautiful songs.


Yes, I dedicate the fragrance of the Soul to you;

wear it so I may look upon you with pride.

I want you to read this and travel there.


Find the one who wrote it and forgive him 

"forgive" meaning to give him space

within the home of your heart.


For he is sincere and full of integrity.


Let him eat at your table,his soul nourished by your crumbs.

Your food is always Nectar and Ambrosia,

offered with joy for Immortality.


You grant immortality to mortals who possess you,

so they may rejoice and taste the Light and your fragrance.


Thank you for letting me see into your heart,

to see the seat of the Soul.


When I saw deeper into your heart,

I chose to fight to stay here near you.


It is legitimate for me to want what I want,

but it is "proper" and "right" for the other to want it too.


The "must" belongs to authority;

the "proper" belongs to Value.


The first is pressure; the other is freedom.


I felt this "Soul-Alloy" early on,

and I wanted to slowly reach that place with you.


That is why I wrote these things, to prepare you.


My Soul, I never wanted to frighten you.


If I did, I shout a thousand apologies.


I only wanted to give you joy.


If I didn’t succeed, may I not be saved.


My Life, if you didn’t like this little poem, forget it 

I wrote you a fairy tale too.


And if that doesn’t touch you either,

throw them both into the Lake of Oblivion.


Let them sink to the bottom immediately,

so they never upset your Soul.


I know I tired you, and I ask for your forgiveness.


It takes courage to tell this story.


I know you didn't want me to write anything,

but ask me I’m about to burst.


This is a "Confession of the Soul," you know it.


But I will not enter a prison, even if you wish it.


I am free and I Love Me,

because I Loved You.


To read this story,

I built you a starship so you can fly away.


These things don't happen here, in this physical space,

but Souls can—if only they wish it.


My heart, I bid you farewell, full of harmony.

My being now swims in happiness.


If I gave you sorrow on top of your burdens,

when you see me in person, do not spare me.


Come and slap this audacity of mine.


But if I gave you joy amidst your sorrows,

send your butterfly again for me to catch.


This story has reached its end.

But do not think you will ever be an "end" for me.


The reason is a wound: The arrow of Eros!


You are my cure, my heart, my soul,

when I have you in my mind.


I thank you from my heart, my Soul, my Angel!

Light, my little Rose, my Higher Self!



- My Soul!

- Thank you for the Butterfly you sent me!


 

88 - Το Μπουκέτο της Ψυχής

 88 - Το Μπουκέτο της Ψυχής 



Μια Καλημέρα, ένα Χαμόγελο, κι ένα Φιλί στον αέρα ! 



Το Φιλί σου, μεταμορφώθηκε σε Πεταλούδα.

Ήρθε και κάθισε, πάνω στο δικό μου Άνθος. 





Το Άνθος, είναι η ανώτερη θέαση, 

(Άνω Θεά), 

μέσα στην Σκέψη μου, στο ναό της Ψυχής μου.




Η Πεταλούδα σου, 

μετέφερε τη γύρη από το Λουλούδι το οποίο ξεκίνησε, 

δηλαδή, από εσένανε Ψυχή μου.



Η Δράση, έφερε Ανάδραση.



Αμέσως, στον κήπο της Ψυχής μου, 

το Άνθος του Λουλουδιού μου, 

γονιμοποιήθηκε και πολλαπλασιάστηκε. 




Έγινε ένα Μπουκέτο Ψυχικών λουλουδιών, 

για να σου ανταποδώσω το Άρωμα, 

στην δική σου Ψυχή !

 

-Ψυχή μου !




Ευχαρίστησα εξωτερικά μ’ ένα Χαμόγελο. 

Έτσι, ανταπέδωσα την Χαρά την οποία μου προσέφερες.




-Ψυχή μου ! 


-Εφτασε η ώρα, να ενδυθείς Υπομονή, 

να διαβάσεις μία μακρά Μαντινάδα, που έγραψα για σένα.



Εγώ μπορεί, να μη μπορώ, 

παλάτια να σου δώσω.  


Μα την Ψυχούλα σου, μπορώ, 

εγώ να ξαλαφρώσω.


Μία Ιστορία θα σου πω, 

θα σου εξιστορήσω.


Το μόνο που επιθυμώ, 

να σε χαροποιήσω. 


Μία Πεταλούδα όμορφη, 

έφυγε από σένα.


Και ήρθε και εκάθισε, 

καρδούλα μου σε μένα.


Δώρο εσύ, την έστειλες, 

για να μ’ ευχαριστήσεις.


Δώρο κι εγώ ετοίμασα, 

εσύ να ευτυχήσεις.


Δεν πιάνεται, δεν τρώγεται, 

ίσως δεν έχει Αξία. 




Μα ξέρεις, κόπο έκανα, 

την προετοιμασία …


Αόρατο είναι αυτό, 

μ’ αληθινό Ψυχή μου. 


Ένα Μπουκέτο της Ψυχής,

για σένανε Ζωή μου.


Το πήρα, το ετύλιξα, 

να σου το παραδώσω.


Κάθε Ανθάκι, μια Ευχή, 

σε σε, ν’ αφιερώσω.


Εσύ να ξέρεις, πώς εγώ,

σε έχω στο Μυαλό μου.


Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό,

μικρό μου, φυλαχτό μου.


Καρδιά μου, εσύ έγινες, 

το παραμιλητό μου.


Με σένα λέω ξεκινά, 

και φεύγει η ημέρα.




Και δεν μπορώ τα μάτια μου, 

να κλείσω όλη μέρα.


Ολημερίς σε σκέφτομαι, 

το βράδυ αναστενάζω.


Με σένανε Αγάπη μου, 

ξυπνάω και βραδιάζω. 


Εσένανε εγώ ποθώ, 

και νιώθω πως αλλάζω.


Κάτι έπαθε η καρδούλα μου

σταματημό δεν έχει.


Μήπως να τρέξω στο γιατρό, 

να πάω να δω τι έχει;


Χτυπάει τόσο γρήγορα,

νομίζω πως θα σπάσει.


Πήγα και μου ‘πε : 

Ηρέμησε, ησύχασε λιγάκι.


Να αναπνέεις πιο αργά, 

μήπως καταλαγιάσει.




Σαν μια βαρκούλα τρύπησε, 

και νιώθεις πως βουλιάζεις.


Σε συναισθήματα βαθιά, 

σε κάνει να τρομάζεις.


Μετά μου είπε : 

Ξάπλωσε, κοιμήσου βρε λιγάκι. 


Να χαλαρώσεις θέλω εγώ, 

τώρα στο κρεβατάκι.


Ευθύς αμέσως έφυγα, 

και πήγα στο σπιτάκι.


Πρέπει εγώ να κοιμηθώ,

να κλείσω λίγο μάτι.


Μήπως ξανά εκεί σε δω, 

και μήπως γίνει κάτι.


Εσύ, μου λείπεις μάτια μου, 

μου λείπεις βρε ζωή μου. 


Μήπως το λένε Έρωτα, 

μήπως το λένε Πόθο ; 




Δεν ξέρω βρε Ψυχούλα μου, 

αλήθεια εγώ, τι νιώθω.


Μην πάει ο νους σου στο κακό,

στο πονηρό Ψυχή μου.


Εγώ απλά επιθυμώ,

να σ' έχω στη ζωή μου.


Αχ, να μπορούσα να σε δω, 

από κοντά λιγάκι.


Να σου διαβάσω γρήγορα, 

κι ένα παραμυθάκι.


Το ξέρω είμαι άτακτος, 

εγώ απέναντί σου. 


Όμως να είσαι σίγουρη, 

δεν μπαίνω στην αυλή σου.


Τον σέβομαι τον κήπο σου, 

κι απλά τον εθαυμάζω.


Αν δεν μου πεις εσύ να μπω, 

απ’ έξω κοντοστάζω.




Θαυμάζω ετούτη τη μορφή, 

που έχει το κορμί σου.


Μία πιότερο υποκλίνομαι, 

για την ανατροφή σου.


Αυτή που σε μεγάλωσε,

αξίζει χίλια δώρα.


Το όνομά της, ‘γω θαρρώ, 

πώς θα ‘τανε Πανδώρα.


Γιατί, δώρο σε έκανε, 

σε τούτη εδώ τη πλάση. 


Ο κόσμος όλος να σε δει 

και ναι, να σε θαυμάσει.


Ήρθαν και κάποιοι τυχεροί, 

κοντά σου και σε είδαν.


Στο Ψυχικό σου άρωμα, 

αυτοστιγμής χαθήκαν.


Το ίδιο έπαθα κι εγώ, 

όταν σε πρωτοείδα. 




Σε μύρισα, και έχασα, 

κι εγώ την όσφρησή μου.


Το άρωμα όμως έμεινε, 

για πάντα στη ζωή μου.


Αυτή την εμπειρία μου, 

ήθελα να σου γράψω. 


Μα πες μου, χώρο πού να βρω, 

αυτά να τα συντάξω ;


Έτσι εγώ το θέλησα, 

να μπεις σε μια σελίδα.


Το βλέπεις όμως, δεν χωράς, 

στα χάρτινα τα φύλλα.


Ευθύς κι εγώ κινήθηκα, 

μέσα στην εποχή μας.


Και στο pc το έγραψα, 

αντί για το χαρτί μας.


Ψηφιακό το έγγραφο, 

για σένανε Ψυχή μου.




Για να μπορώ να γράψω εδώ,

την σκέψη την δική μου.


Συγχώρεσε με κούκλα μου, 

για την υπερβολή μου. 


Ταξίδι τώρα ξεκινώ, 

με σε συνεπιβάτη.


Μα μήπως είμαι μόνος μου,

και είσαι οφθαλμαπάτη ;


Το ταξιδάκι μου αυτό, 

για σένα θα χαράξω.


Να ξέρεις, το ξεκίνησα,

και θέλω να το φτάσω.


Μη με ρωτήσεις όμως που, 

δεν έμαθα ακόμη.


Στον τόπο που επιθυμείς, 

εγώ θα βάλω πλώρη.


Στον κόσμο που ταξίδεψα, 

ένα μονάχα είδα.




Την έλλειψή σου, κι αυτή, 

ονόμασα Ελπίδα.


Ελπίδα μήπως και σε βρω, 

και σε, να συναντήσω.


Και την ζωή μου πάλι εγώ, 

ευθύς να ξαναρχίσω.


Και εκεί που ήμουν έτοιμος, 

και πάλι να σαλπάρω.


Μόλις εγώ σ’ αντίκρισα, 

χρειάστηκα ένα θάρρος.


Ότι κι αν κάνω, ότι κι αν πω, 

να μην σου γίνει βάρος.


Μια σκέψη νέα, ένα όνομα, 

πρέπει να σου χαρίσω. 


Και με αυτό το όνομα, 

τον κόσμο να φωτίσω.


Όνομα νέο σου ‘δωσα, 

και αυτό είναι, ο Φάρος.




Γιατί εσύ με φώτισες, 

να μη με πάρει ο Χάρος.


Εσύ μου έβαλες το Φως, 

μες στη δική μου Ουσία. 


Και η ζωή μου απέκτησε, 

τεράστια αξία.


Το Φως σου σαν αντίκρισα, 

θέλησα να το πάρω. 


Μες στη καρδιά, ζωούλα μου, 

για πάντα να το βάλω.


Σου είπα και νωρίτερα, πως …

Νιώθω πως βουλιάζω.


Μα με το Φως σου τώρα πια,

φωτίζω και αλλάζω.


Ναι, τώρα δεν φοβάμαι πια, 

απέκτησα Αξία.


Γιατί ποτίζεις το μυαλό, 

με Φως και με Ουσία.




Ψυχούλα μου σαν θάλασσα, 

 σε βλέπω εγώ καλή μου.


Και ταξιδεύω εκεί εγώ, 

σε σένανε ζωή μου.


Στην θάλασσά σου κολυμπώ,

και πλέω σ' ευτυχία.


Εκεί μπορείς Ψυχούλα μου, 

να φέρνεις τρικυμία.


Εκεί που οι άλλοι βούλιαξαν,

και χάθηκαν σαν πλοία.


 Όμως μεταμορφώνεσαι, 

και γίνεσαι σαν λάδι. 


Έτσι ώστε οι Ψυχούλες τους, 

να μην βρεθούν στον Αδη. 


Αγάπη και συμπόνια, 

βρίσκεται στην Ψυχή σου. 


Ολημερίς θα τραγουδώ, 

για την υπεροχή σου.




Εγώ δεν σε κυνήγησα, 

στο λέω να το ξέρεις.


Δεν ξέρω, να ‘τανε γραφτό, 

μήπως εσύ το ξέρεις ;


Έπεσα εγώ να κοιμηθώ, 

να ξαποστάσω λίγο.


Όμως, μάτι δεν έκλεισα, 

από την προσμονή μου.


Να ξημερώσει σύντομα, 

για την αποστολή μου.


Και τώρα τρέχω γρήγορα, 

ξανά στο περιβόλι.


Στο περιβόλι της Ψυχής,

εκεί να κατοικήσω. 


Τα όνειρα μου γρήγορα, 

εγώ να τα ταΐσω. 


Με Φως και Ουσία για τροφή,

αυτά να μεγαλώσουν. 




Στην Ανθρωπότητα ξανά, 

τα άνθη τους να δώσουν.


Λουλούδια πήγα στης Ψυχής, 

τον κήπο μου να κόψω.


Καθε λουλούδι, σκέψη μου, 

σε σε να παραδώσω.


Το άρωμα μου, της Ψυχής 

από πολλά λουλούδια. 


Θα γίνουν ίσως, κάποτε, 

και όμορφα τραγούδια.


Ναι, της Ψυχής το άρωμα, 

σε σε αφιερώνω.


Το άρωμά μου να φοράς 

κι εγώ να καμαρώνω.


Να το διαβάζεις θέλω εγώ, 

και εκεί να ταξιδέψεις. 


Να βρεις αυτόν που το γράψε,

και να τον συγχωρέσεις.

 



Να τον χωρέσεις, στης καρδιάς, 

το σπίτι σου εκεί μέσα. 


Γιατί είναι αυτός ειλικρινής, 

είναι γεμάτος μπέσα.


Στην τράπεζα σου Αγάπη μου, 

να τρώει κι αυτός μαζί σου.


Να τρέφεται η Ψυχούλα του, 

από τα ψίχουλά σου.


Το φαγητό σου, είναι πάντοτε, 

Νέκταρ και Αμβροσία.


Και το προσφέρεις με χαρά, 

για την Αθανασία. 


Αθανασία των θνητών, 

χαρίζεις, σ’ όποιον σ' έχει. 


Να χαίρεται, να γεύεται, 

το Φως, το άρωμα σου. 


Σ' ευχαριστώ που μ’ άφησες, 

να δω, μες την καρδιά σου.




Να δω την έδρα της Ψυχής, 

ζωή μου, Άγγελε μου.


Σαν είδα όμως πιο καλά, 

στο βάθος της καρδιάς σου.


Διάλεξα ν' αγωνιστώ, 

να μείνω εδώ κοντά σου.


Είναι για μένα θεμιτό, 

να θέλω ότι θέλω.


Μα, πρέπον είναι και σωστό, 

κι ο άλλος να το θέλει !


Το πρέπει, είναι της αρχής, 

το πρέπον, της Αξίας.


Το πρώτο είναι πίεση, 

το άλλο ελευθερία.


Από νωρίς το ένιωσα, 

το Ψυχικό το Κράμα.


Και θέλησα αργά αργά, 

μαζί σου, εκεί να φτάσω.




Γι’ αυτό σου έγραψα αυτά,

να σε προετοιμάσω. 


Ψυχή μου, εγώ δεν θέλησα 

ποτέ, να σε τρομάξω. 


Κι αν το ‘κανα, συγνώμη εγώ, 

να βγω να το φωνάξω.


Χαρά μόνο εγώ, 

ήθελα να σου δώσω.


Κι αν δεν το κατάφερα, 

Ψυχή μου, να μην σώσω.


Ζωή μου, αν δε σου άρεσε, 

αυτό το ποιηματάκι.


Να το ξεχάσεις, σου ‘γραψα, 

κι ένα παραμυθάκι.


Ψυχή μου, αν κι αυτό, 

καθόλου δε σ’ αγγίξει.


Να τα πετάξεις, και τα δυο,

στης λησμονιάς την λίμνη.




Ευθύς, αμέσως, γρήγορα, 

στον πάτο της να πάνε.


Και την Ψυχούλα σου ποτέ, 

να μην στενοχωράνε.


Το ξέρω, πως σε κούρασα, 

και σου ζητώ συγνώμη. 


Την ιστορία για να πεις, 

θέλει κι αυτο μία τόλμη.


Το ξέρω, πως δεν ήθελες, 

τίποτα να σου γράψω. 


Μα ρωτά κι εμένανε, 

κοντεύω πια να σκάσω.


Εξομολόγηση Ψυχής, 

είναι αυτή το ξέρεις.


Όμως εγώ στην φυλακή, 

δεν μπαίνω κι ας το θέλεις.


Εγώ είμαι ελεύθερος 

και Αγαπώ Εμένα. 




Γιατί εγώ Αγάπησα, 

καρδούλα μου, Εσένα.


Την ιστορία αυτή, 

για να τηνε διαβάσεις. 


Αστρόπλοιο σου έφτιαξα, 

να φύγεις να πετάξεις.


Αυτά, δεν γίνονται εδώ,  

σ’ αυτόν εδώ το χώρο. 


Μα οι Ψυχές μπορούνε, ναι,

αρκεί να θέλουν μόνο.


Καρδιά μου, σ’ αποχαιρετώ 

γεμάτος αρμονία.


Το είναι μου, τώρα κολυμπά 

μέσα στην ευτυχία.


Αν λύπη σου δωσα εγώ, 

στα βάσανα σου πάνω.


Όταν με δεις από κοντά, 

να μη μου τη χαρίσεις. 



Αυτή μου την θρασύτητα, 

να ρθεις, να χαστουκίσεις.


Αν όμως σου δωσα χαρά,

στις λύπες σου επάνω.


Την πεταλούδα σου ξανά, 

να στέλνεις, να την πιάνω.


Η ιστορία έφτασε, 

ετούτη εδώ στο τέλος.


Μα μη νομίσεις πως ποτέ, 

 για ‘με, θα γίνεις τέλος.


Κι ο λόγος είναι μία πληγή : 

 Του Έρωτα το βέλος !


Η γιατρειά μου είσαι εσύ, 

καρδούλα μου, Ψυχή μου.


Όταν σε έχω στο μυαλό, 

στη σκέψη τη δική μου.


Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς, 

Ψυχή μου, Άγγελε μου.


Φως, Τριανταφυλλάκι μου, 

Ανώτερε Εαυτέ μου !







-Ψυχή μου ! 

-Σ’ ευχαριστώ για την Πεταλούδα που μου έστειλες !


https://online.fliphtml5.com/afjij/unku/

0 - Αυτοπαρουσίαση - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού

0 - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού - Αυτοπαρουσίαση