Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026

070 - The Prince Who Became a Tree, for the Rose

070 - The Prince Who Became a Tree, for the Rose



One beautiful morning, the Prince went to the Magical Garden of Flowers to visit his Little Rose.




 The nature of the Garden is human, because every Tree has been created by the Mind of Man, who loves the pieces of Nature. That is why he will always protect it, because he is responsible for their Life. Every time, he prepares to enjoy its company, its Fragrance. He knows that it is good to enjoy life and to have the wide smile of Joy, so that he has powers inside him at the hour of every struggle. Because it is the only way the Soul values his life. He had told his Little Rose earlier that he wanted to have a Bond with it. That is, a timeless Relationship based on the Free Will of both. Every Relationship has its meaning, but it must become a Bond to acquire Value. The Little Rose, however, had not answered him. The Prince never touches it, because he does not want to spoil its petals. He respects its Sensitivity.




When the Bud opens with Slowness, the Enjoyment grows. Every Moment turns into an Event, and the Light brings the Essence with ease, because everything is perfection of Harmony.




He knows that the Flowers of Humans are also pieces of Paradise. Since they are part of their Faith, which overcomes every Obstacle, because it always follows the Light.
Even in the densest Darkness. This time the Prince dedicated three beautiful songs to it,
with special words, to show how important he considers it. The Rose, however, said to the Prince: -You are entering Temptation, I belong elsewhere. 

 



The Prince knows that there is no reason to resist the Bond,

because it is stronger even than Temptation. Because it acts catalytically within the framework of Harmony, which overcomes all obstacles due to Need. He tells her: -I belong to no one, because I am part of the World. I am not anyone’s property. I function with Free Will.




-I, however, need Serenity and Quiet… If you want, you can Pray for these for me. The Prince remained speechless at her statement. He always Prays, because he Loves it. -I would like to ask you something, and I would like you to answer me honestly. I would like to ask you about my external Form.




Not for my Fragrance. Only for my Form, for my Shape. As a Rose that I am, do you like me? The Flower, as Life, asks… He knew that in the garden he would not find only one Flower, but in his Little Rose he had invested Time, and it was Special for him. – YES! I like you, you are very Beautiful, and I will also tell you what you cause me when we are Together. He never tells her Lies, he is absolutely Honest with her. The Rose made no statement in his answer, but surely she took the joy of confirmation. – May I ask you something in turn? I would like you to be Honest with me too. Have you felt any Attraction for me? The Prince, as Soul, has Need. He knows that when he fights for the Need of the Soul, Life asks for nothing.





-You will remain with the Wonder. -With the Wonder? Okay, it is enough for me. But after the Prince thought about it again, he tells her: -My Little Rose, I do not want to remain with the Wonder, I would like an answer. A yes or a no. Clearly.




-Have you felt any Attraction for me? The Flower remained silent. The Prince waits with Anxiety… -NO... The Prince Cracked into countless pieces, yet he did not Break.




The Little Rose lacked delicacy, it did not understand his Sensitivities. It trampled on his Feelings. Perhaps because it never perceived their Existence within its own life. It is not only the situations that are to blame for everything. It is certainly also the Character who, due to Cowardice, hides what he might want to say… Fortunately, the Soul of the Prince needed only Harmony. It needed no Compromise and no Balance. At that same Moment it began to Calm down and to feel the reality of that Harmony. It had difficulty Seeing it. It had to first free its Being. He knew that it was not necessary or essential, when he Loves something or someone, to wait for the same return of Love. Instantly a Wonder was created for him. If the Flower, since it did not cause him Attraction, was neutral toward him, or if it had reached the worst, the Aversion. But… He could not ask that question to his Little Rose at that Moment. He left it for another time, because of his devastation. Or perhaps never. The Prince had freed himself from Existence. He lived truly. He had realized how miserable Existence is when it has not been transformed into Life.




He understood that the Soul must be freed in order to live the Joy of the Light. From his countless pieces emerged the Light of his Soul, but his Essence kept it in coherence. He now knows not to seek a Goal that has no Meaning, and he focused on his Essence and his Light to regain his Powers.



He wanted to tell his Little Rose that only when one touches the Essence will see the Light. And if one does not see the Essence, it is because does not want to See it. Because even right next to it, it remains Invisible. After all, when one closes their eyes, does not see the Light, without meaning that it does not exist. The Prince says to his Little Rose: -Whatever you love, let it go.





-Something leaves when you have it… The one you Love, do you have it? For it to leave…? Love is everywhere! She told him. The Prince put his dignity in his Suitcase and departed… He wanted to remain Alone and Silent, using the Language of the Trees. He knew that a Tree is a Flower for Ages.




At that moment he made a Wish in the Magical Garden of Flowers: To become a Tree, and his Leaves to become Pages that Humans will water with the Ink of their Soul. And like a Tree, to be able to Live Together with the Flowers, as well as in the Memories of People for millennia, through Books.





-My Soul! -Do you recognize my Sacrifice?


  

https://online.fliphtml5.com/afjij/jtsv/

70 - Ο Πρίγκιπας που έγινε Δέντρο, για το Τριαντάφυλλο

70 - Ο Πρίγκιπας που έγινε Δέντρο, για το Τριαντάφυλλο



Ένα όμορφο πρωινό, 

ο Πρίγκιπας πήγε στον Μαγικό Κήπο των Λουλουδιών, 

για να επισκεφτεί το Τριανταφυλλάκι του.



Η φύση του Κήπου είναι ανθρώπινη, 

γιατί κάθε Δέντρο έχει δημιουργηθεί από το Μυαλό του Ανθρώπου, 

που Αγαπά τα κομμάτια της Φύσης.

 

Γι’ αυτό Πάντα θα τον προστατεύει, 

διότι είναι υπεύθυνος για τη Ζωή τους.


Κάθε φορά, 

προετοιμάζεται για να απολαύσει την παρέα του, το Άρωμά του. 


Ξέρει πως, είναι καλό να απολαμβάνει τη ζωή, 

και να έχει το πλατύ χαμόγελο της Χαράς, 

για να έχει μέσα του δυνάμεις

την ώρα κάθε αγώνα. 


Διότι, είναι ο μόνος τρόπος που αξιοποιεί η Ψυχή, τη ζωή του. 


Είχε πει στο Τριανταφυλλάκι του παλιότερα, 

πως θέλει να έχει Δεσμό μαζί του. 


Δηλαδή, μία Σχέση διαχρονική, 

που να βασίζεται,

πάνω στην Ελεύθερη Βούληση και των δύο.


Κάθε Σχέση, έχει τη σημασία της, 

αλλά πρέπει να γίνει Δεσμός, 

για να αποκτήσει Αξία. 




Το Τριανταφυλλάκι όμως, δεν του είχε απαντήσει. 

Ο Πρίγκιπας δεν το Αγγίζει ποτέ, γιατί 

δεν θέλει να χαλάσει τα πέταλά του. 

Σέβεται την Ευαισθησία του.



Όταν το Μπουμπούκι ανοίγει με Βραδύτητα, 

η Απόλαυση μεγαλώνει. 




Κάθε Στιγμή μετατρέπεται σε Γεγονός, 

και το Φως φέρνει την Ουσία με άνεση, 

γιατί όλα είναι τελειότητα Αρμονίας.



Ξέρει πως, τα Λουλούδια των Ανθρώπων, 

είναι και αυτά κομμάτια του Παραδείσου. 

Αφού είναι μέρος της Πίστης τους, που ξεπερνά κάθε Εμπόδιο, 

γιατί πάντα ακολουθεί το Φως. 

Ακόμη και μες στο πιο πυκνό Σκοτάδι.


Ο Πρίγκιπας αυτή τη φορά, του αφιέρωσε τρία όμορφα τραγούδια, με Λόγια ιδιαίτερα, για να του δείξει πόσο σημαντικό το θεωρεί.

Το Τριαντάφυλλο όμως, είπε στον Πρίγκιπα : 

-Μπαίνεις σε Πειρασμό, εγώ ανήκω αλλού. 



Ο Πρίγκιπας ξέρει πως, δεν υπάρχει λόγος να αντιστέκεται στον Δεσμό, διότι είναι πιο ισχυρός, ακόμη και από τον Πειρασμό. 

Διότι λειτουργεί καταλυτικά, στο πλαίσιο της Αρμονίας, 

που ξεπερνά όλα τα εμπόδια λόγω Ανάγκης. Της λέει :

-Εγώ δεν ανήκω σε κανέναν, γιατί είμαι μέρος του Κόσμου. 

Δεν είμαι κτήμα κανενός. 

Λειτουργώ με Ελεύθερη Βούληση. 



-Εγώ όμως, χρειάζομαι Γαλήνη και Ησυχία… 

Αν θέλεις, μπορείς να Προσευχηθείς γι’ αυτά για μένα.


Ο Πρίγκιπας έμεινε άφωνος με την τοποθέτηση της.

Πάντα Προσεύχεται, γιατί το Αγαπά. 



-Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, 

και θα ήθελα να μου απαντήσεις ειλικρινά. 

Θα ήθελα να σε ρωτήσω για την Μορφή μου εξωτερικά. 



Όχι για το Άρωμά μου. 

Μόνο για την Μορφή μου, για το Σχήμα μου. 

Σαν Τριαντάφυλλο που είμαι, σου αρέσω;  




Το Λουλούδι σαν Ζωή, ζητάει …


Ήξερε πως, στον κήπο, 

δεν θα έβρισκε μόνο ένα Λουλούδι, 

αλλά στο Τριανταφυλλάκι του, 

είχε επενδύσει Χρόνο, και ήταν Ιδιαίτερο γι’ αυτόν.



-ΝΑΙ ! 

Μου αρέσεις, είσαι πολύ Όμορφο, 

και θα σου πω και τι μου προκαλείς όταν είμαστε Μαζί.



Ποτέ δεν της λέει Ψέματα, 

είναι απόλυτα Ειλικρινής Μαζί της.



Το Τριαντάφυλλο, 

δεν έκανε καμία τοποθέτηση στην απάντησή του, 

αλλά σίγουρα, πήρε την χαρά της επιβεβαίωσης.



-Μπορώ να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι με τη σειρά μου ; 


Θα ήθελα να είσαι και εσύ Ειλικρινής Μαζί μου. 


Εσύ έχεις νιώσει κάποια ‘Ελξη για μένα ;



Ο Πρίγκιπας σαν Ψυχή, έχει Ανάγκη.


Γνωρίζει πως, όταν παλεύει για την Ανάγκη της Ψυχής, 

η Ζωή δεν ζητάει τίποτα. 




-Θα μείνεις με την Απορία. 

-Με την Απορία ; Εντάξει μου αρκεί. 



Αφού όμως ο Πρίγκιπας το ξανασκέφτηκε, του λέει :

-Τριανταφυλλάκι μου, δεν θέλω να μείνω με την Απορία, 

θα ήθελα μία απάντηση. 

Ένα ναι, ή ένα όχι. Ξεκάθαρα. 



Έχεις νιώσει κάποια ‘Ελξη για μένα ;

Το Λουλούδι σώπασε.

Ο Πρίγκιπας περιμένει με Αγωνία ...

-ΌΧΙ …



Ο Πρίγκιπας Ράγισε σε αμέτρητα κομμάτια, όμως, δεν Έσπασε.



Το Τριανταφυλλάκι δεν είχε λεπτότητα, δεν κατάλαβε τις Ευαισθησίες του. Ποδοπάτησε τα Συναισθήματά του. Ίσως, γιατί ποτέ δεν αντιλήφθηκε την Ύπαρξή τους, εντός της ζωής του. Δεν είναι μόνο οι καταστάσεις που φταίνε για τα πάντα. Είναι βέβαια και ο Χαρακτήρας που λόγω Δειλίας, κρύβει αυτά που ίσως θα ήθελε να πει …



Ευτυχώς, που η Ψυχή του Πρίγκιπα, 

χρειαζόταν μόνο Αρμονία. 


Δε χρειαζόταν κανένα Συμβιβασμό και καμία Ισορροπία. 


Την ίδια Στιγμή άρχισε να Ηρεμεί, 

και να νιώθει την πραγματικότητά της Αρμονίας.

 

Δυσκολεύοταν να τη Δει. 

Έπρεπε πρώτα να απελευθερώσει το Είναι του.


Ήξερε πως, δεν ήταν αναγκαίο και απαραίτητο, 

όταν αυτός Αγαπάει κάτι ή κάποιον, 

να περιμένει την ίδια ανταπόδοση Αγάπης.


Ακαριαία του δημιουργήθηκε μία Απορία. 

Εάν στο Λουλούδι αφού δεν του προκαλούσε Έλξη, 

αν ήταν ουδέτερο απέναντι του, 

ή αν έχει φτάσει στο χειρότερο, 

στην Απέχθεια. 


Όμως … 

Δεν μπορούσε εκείνη τη Στιγμή να θέσει αυτή την ερώτηση στο Τριανταφυλλάκι του. 


Την άφησε για άλλη φορά, λόγω της συντριβής του. 

Ή ίσως και ποτέ .


Ο Πρίγκιπας είχε ελευθερωθεί από την Ύπαρξη. 

Ζούσε πραγματικά.

Είχε συνειδητοποιήσει πόσο μίζερη είναι Ύπαρξη, 

που δεν έχει μεταμορφωθεί σε Ζωή. 



Κατάλαβε ότι πρέπει να απελευθερωθεί η Ψυχή, 

για να ζήσει τη Χαρά του Φωτός.

Από τα αμέτρητα κομμάτια του, βγήκε το Φως της Ψυχής του, 

αλλά το κράτησε σε συνοχή, η Ουσία του.


Γνωριζε πια, να μην αναζητά έναν Στόχο που δεν έχει Νόημα,

και επικεντρώθηκε στη Ουσία και το Φως του, 

για να ανακτήσει τις Δυνάμεις του.


Ήθελε να πει στο Τριανταφυλλάκι του, 

πως μόνο όταν θα αγγίξει την Ουσία, θα δει το Φως.

Κι αν δεν Βλέπει την Ουσία, είναι γιατί, δεν θέλει να την Δει. 

Γιατί ακόμη και Δίπλα της, παραμένει Αόρατη.

Άλλωστε όταν κλείνει τα μάτια, δεν βλέπει το Φως, 

χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει.



Ο Πρίγκιπας λέει στο Τριανταφυλλάκι του :

-Ότι αγαπάς, άστο να φύγει.




-Φεύγει κάτι, όταν το έχεις … 

Αυτό που Αγαπάς, το έχεις ; 

Για να Φύγει … ; 

Η Αγάπη είναι παντού ! Του είπε.


Ο Πρίγκιπας έβαλε την αξιοπρέπεια στην Βαλίτσα του, και αποχώρησε ...

Ήθελε να μείνει Μόνος, και Σιωπηλός, 

χρησιμοποιώντας την Γλώσσα των Δέντρων.

Ήξερε πως ένα Δέντρο, είναι ένα Λουλούδι για Αιώνες.



Εκείνη τη στιγμή, 

έκανε μία Ευχή στον Μαγικό Κήπο των Λουλουδιών :

Να γίνει Δέντρο, και τα Φύλλα του να γίνουν Σελίδες, 

που θα τις ποτίσουν με το Μελάνι της Ψυχής τους οι Άνθρωποι. 


Και σαν Δέντρο, 

να μπορεί να Ζήσει Μαζί με τα Λουλούδια, 

καθώς και στις Μνήμες των Ανθρώπων για χιλιετίες, 

μέσα από τα Βιβλία.




-Ψυχή μου !

-Αναγνωρίζεις τη Θυσία μου ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/bydb/

0 - Αυτοπαρουσίαση - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού

0 - Η Διαθήκη του Ά-Γνωστού - Αυτοπαρουσίαση