70 - Ο Πρίγκιπας που έγινε Δέντρο, για το Τριαντάφυλλο
Ένα όμορφο πρωινό,
ο Πρίγκιπας πήγε στον Μαγικό Κήπο των Λουλουδιών,
για να επισκεφτεί το Τριανταφυλλάκι του.
Η φύση του Κήπου είναι ανθρώπινη,
γιατί κάθε Δέντρο έχει δημιουργηθεί από το Μυαλό του Ανθρώπου,
που Αγαπά τα κομμάτια της Φύσης.
Γι’ αυτό Πάντα θα τον προστατεύει,
διότι είναι υπεύθυνος για τη Ζωή τους.
Κάθε φορά,
προετοιμάζεται για να απολαύσει την παρέα του, το Άρωμά του.
Ξέρει πως, είναι καλό να απολαμβάνει τη ζωή,
και να έχει το πλατύ χαμόγελο της Χαράς,
για να έχει μέσα του δυνάμεις
την ώρα κάθε αγώνα.
Διότι, είναι ο μόνος τρόπος που αξιοποιεί η Ψυχή, τη ζωή του.
Είχε πει στο Τριανταφυλλάκι του παλιότερα,
πως θέλει να έχει Δεσμό μαζί του.
Δηλαδή, μία Σχέση διαχρονική,
που να βασίζεται,
πάνω στην Ελεύθερη Βούληση και των δύο.
Κάθε Σχέση, έχει τη σημασία της,
αλλά πρέπει να γίνει Δεσμός,
για να αποκτήσει Αξία.
Το Τριανταφυλλάκι όμως, δεν του είχε απαντήσει.
Ο Πρίγκιπας δεν το Αγγίζει ποτέ, γιατί
δεν θέλει να χαλάσει τα πέταλά του.
Σέβεται την Ευαισθησία του.
Όταν το Μπουμπούκι ανοίγει με Βραδύτητα,
η Απόλαυση μεγαλώνει.
Κάθε Στιγμή μετατρέπεται σε Γεγονός,
και το Φως φέρνει την Ουσία με άνεση,
γιατί όλα είναι τελειότητα Αρμονίας.
Ξέρει πως, τα Λουλούδια των Ανθρώπων,
είναι και αυτά κομμάτια του Παραδείσου.
Αφού είναι μέρος της Πίστης τους, που ξεπερνά κάθε Εμπόδιο,
γιατί πάντα ακολουθεί το Φως.
Ακόμη και μες στο πιο πυκνό Σκοτάδι.
Ο Πρίγκιπας αυτή τη φορά, του αφιέρωσε τρία όμορφα τραγούδια, με Λόγια ιδιαίτερα, για να του δείξει πόσο σημαντικό το θεωρεί.
Το Τριαντάφυλλο όμως, είπε στον Πρίγκιπα :
-Μπαίνεις σε Πειρασμό, εγώ ανήκω αλλού.
Ο Πρίγκιπας ξέρει πως, δεν υπάρχει λόγος να αντιστέκεται στον Δεσμό, διότι είναι πιο ισχυρός, ακόμη και από τον Πειρασμό.
Διότι λειτουργεί καταλυτικά, στο πλαίσιο της Αρμονίας,
που ξεπερνά όλα τα εμπόδια λόγω Ανάγκης. Της λέει :
-Εγώ δεν ανήκω σε κανέναν, γιατί είμαι μέρος του Κόσμου.
Δεν είμαι κτήμα κανενός.
Λειτουργώ με Ελεύθερη Βούληση.
-Εγώ όμως, χρειάζομαι Γαλήνη και Ησυχία…
Αν θέλεις, μπορείς να Προσευχηθείς γι’ αυτά για μένα.
Ο Πρίγκιπας έμεινε άφωνος με την τοποθέτηση της.
Πάντα Προσεύχεται, γιατί το Αγαπά.
-Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι,
και θα ήθελα να μου απαντήσεις ειλικρινά.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω για την Μορφή μου εξωτερικά.
Όχι για το Άρωμά μου.
Μόνο για την Μορφή μου, για το Σχήμα μου.
Σαν Τριαντάφυλλο που είμαι, σου αρέσω;
Το Λουλούδι σαν Ζωή, ζητάει …
Ήξερε πως, στον κήπο,
δεν θα έβρισκε μόνο ένα Λουλούδι,
αλλά στο Τριανταφυλλάκι του,
είχε επενδύσει Χρόνο, και ήταν Ιδιαίτερο γι’ αυτόν.
-ΝΑΙ !
Μου αρέσεις, είσαι πολύ Όμορφο,
και θα σου πω και τι μου προκαλείς όταν είμαστε Μαζί.
Ποτέ δεν της λέει Ψέματα,
είναι απόλυτα Ειλικρινής Μαζί της.
Το Τριαντάφυλλο,
δεν έκανε καμία τοποθέτηση στην απάντησή του,
αλλά σίγουρα, πήρε την χαρά της επιβεβαίωσης.
-Μπορώ να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι με τη σειρά μου ;
Θα ήθελα να είσαι και εσύ Ειλικρινής Μαζί μου.
Εσύ έχεις νιώσει κάποια ‘Ελξη για μένα ;
Ο Πρίγκιπας σαν Ψυχή, έχει Ανάγκη.
Γνωρίζει πως, όταν παλεύει για την Ανάγκη της Ψυχής,
η Ζωή δεν ζητάει τίποτα.
-Θα μείνεις με την Απορία.
-Με την Απορία ; Εντάξει μου αρκεί.
Αφού όμως ο Πρίγκιπας το ξανασκέφτηκε, του λέει :
-Τριανταφυλλάκι μου, δεν θέλω να μείνω με την Απορία,
θα ήθελα μία απάντηση.
Ένα ναι, ή ένα όχι. Ξεκάθαρα.
Έχεις νιώσει κάποια ‘Ελξη για μένα ;
Το Λουλούδι σώπασε.
Ο Πρίγκιπας περιμένει με Αγωνία ...
-ΌΧΙ …
Ο Πρίγκιπας Ράγισε σε αμέτρητα κομμάτια, όμως, δεν Έσπασε.
Το Τριανταφυλλάκι δεν είχε λεπτότητα, δεν κατάλαβε τις Ευαισθησίες του. Ποδοπάτησε τα Συναισθήματά του. Ίσως, γιατί ποτέ δεν αντιλήφθηκε την Ύπαρξή τους, εντός της ζωής του. Δεν είναι μόνο οι καταστάσεις που φταίνε για τα πάντα. Είναι βέβαια και ο Χαρακτήρας που λόγω Δειλίας, κρύβει αυτά που ίσως θα ήθελε να πει …
Ευτυχώς, που η Ψυχή του Πρίγκιπα,
χρειαζόταν μόνο Αρμονία.
Δε χρειαζόταν κανένα Συμβιβασμό και καμία Ισορροπία.
Την ίδια Στιγμή άρχισε να Ηρεμεί,
και να νιώθει την πραγματικότητά της Αρμονίας.
Δυσκολεύοταν να τη Δει.
Έπρεπε πρώτα να απελευθερώσει το Είναι του.
Ήξερε πως, δεν ήταν αναγκαίο και απαραίτητο,
όταν αυτός Αγαπάει κάτι ή κάποιον,
να περιμένει την ίδια ανταπόδοση Αγάπης.
Ακαριαία του δημιουργήθηκε μία Απορία.
Εάν στο Λουλούδι αφού δεν του προκαλούσε Έλξη,
αν ήταν ουδέτερο απέναντι του,
ή αν έχει φτάσει στο χειρότερο,
στην Απέχθεια.
Όμως …
Δεν μπορούσε εκείνη τη Στιγμή να θέσει αυτή την ερώτηση στο Τριανταφυλλάκι του.
Την άφησε για άλλη φορά, λόγω της συντριβής του.
Ή ίσως και ποτέ .
Ο Πρίγκιπας είχε ελευθερωθεί από την Ύπαρξη.
Ζούσε πραγματικά.
Είχε συνειδητοποιήσει πόσο μίζερη είναι Ύπαρξη,
που δεν έχει μεταμορφωθεί σε Ζωή.
Κατάλαβε ότι πρέπει να απελευθερωθεί η Ψυχή,
για να ζήσει τη Χαρά του Φωτός.
Από τα αμέτρητα κομμάτια του, βγήκε το Φως της Ψυχής του,
αλλά το κράτησε σε συνοχή, η Ουσία του.
Γνωριζε πια, να μην αναζητά έναν Στόχο που δεν έχει Νόημα,
και επικεντρώθηκε στη Ουσία και το Φως του,
για να ανακτήσει τις Δυνάμεις του.
Ήθελε να πει στο Τριανταφυλλάκι του,
πως μόνο όταν θα αγγίξει την Ουσία, θα δει το Φως.
Κι αν δεν Βλέπει την Ουσία, είναι γιατί, δεν θέλει να την Δει.
Γιατί ακόμη και Δίπλα της, παραμένει Αόρατη.
Άλλωστε όταν κλείνει τα μάτια, δεν βλέπει το Φως,
χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει.
Ο Πρίγκιπας λέει στο Τριανταφυλλάκι του :
-Ότι αγαπάς, άστο να φύγει.
-Φεύγει κάτι, όταν το έχεις …
Αυτό που Αγαπάς, το έχεις ;
Για να Φύγει … ;
Η Αγάπη είναι παντού ! Του είπε.
Ο Πρίγκιπας έβαλε την αξιοπρέπεια στην Βαλίτσα του, και αποχώρησε ...
Ήθελε να μείνει Μόνος, και Σιωπηλός,
χρησιμοποιώντας την Γλώσσα των Δέντρων.
Ήξερε πως ένα Δέντρο, είναι ένα Λουλούδι για Αιώνες.
Εκείνη τη στιγμή,
έκανε μία Ευχή στον Μαγικό Κήπο των Λουλουδιών :
Να γίνει Δέντρο, και τα Φύλλα του να γίνουν Σελίδες,
που θα τις ποτίσουν με το Μελάνι της Ψυχής τους οι Άνθρωποι.
Και σαν Δέντρο,
να μπορεί να Ζήσει Μαζί με τα Λουλούδια,
καθώς και στις Μνήμες των Ανθρώπων για χιλιετίες,
μέσα από τα Βιβλία.
-Ψυχή μου !
-Αναγνωρίζεις τη Θυσία μου ;
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου