27 - Το Φεγγάρι του Μεσημεριού
Σ’ ένα μαγευτικό φαράγγι,
υπήρχε ένα μικρό χωριό.
Οι κάτοικοι του χωριού, πίστευαν σ’ ένα Φεγγάρι,
που εμφανιζόταν μόνο τη μέρα.
Ήταν ένα μυστικό.
Ήταν ο Φύλακας της περιοχής.
Κάθε μεσημέρι, όταν ο Ήλιος ήταν στο αποκορύφωμά του,
το Φεγγάρι εμφανιζόταν στον Ουρανό, αγκαλιάζοντας τον Κόσμο με την Αόρατη Αγάπη του, όπως κι Εγώ Εσένα.
Οι κάτοικοι του χωριού, έλεγαν ότι το Φεγγάρι ήταν Παντού.
Στις πιο κρυφές διαδρομές, στις Στιγμές Χαράς και Λύπης,
στ' ασήμαντα που παραβλέπουν καθημερινά.
Ήταν εκεί, όπως κι Εγώ για Σένα Αγάπη μου.
Αθόρυβος και Αόρατος, αγκαλιάζοντάς σε, χωρίς χέρια,
φέρνοντας την Αγάπη και την Ελπίδα.
Ακόμη κι εμείς μπορεί να μην το βλέπουμε Πάντα,
όμως το Φεγγάρι είναι εκεί.
Ακόμα και στ' αδιέξοδα Μονοπάτια που επιλέγουμε ν’ ακολουθήσουμε.
-Ψυχή μου !
-Θα είμαι εκεί, το Φεγγάρι σου, μ’ Ακούς ;
.jpeg)
