33 - Ο Adi και το Βιολί του

33 - Ο Adi και το Βιολί του 

Στην άκρη ενός χωριού, 

κάτω από τον παλιό πλάτανο, 

ο Adi καθόταν και κοίταζε τον Ουρανό. 

Οι Σκέψεις του ταξίδευαν μακριά, 

σ’ έναν κόσμο όπου τα Όνειρα ήταν Ζωντανά. 

Η Καθημερινότητα, 

δεν είχε ακόμα αγγίξει την Αθωότητα της Φαντασίας του.

Μια μέρα, ένας ξένος ήρθε στο χωριό. 

Φορούσε παλιά ρούχα, και κρατούσε ένα Βιολί. 

Ο Adi τον παρατήρησε να παίζει Μελωδίες, 

που έμοιαζαν να μιλούν κατευθείαν στην Καρδιά. 

Οι νότες του Βιολιού, έφεραν μαζί τους Ιστορίες από μακρινά μέρη, 

από Θάλασσες και βουνά, από Αγάπες και απώλειες.

Ο Adi πλησίασε τον ξένο, και τον ρώτησε για τις Μελωδίες που έπαιζε. 

Ο ξένος του χαμογέλασε, και του είπε ότι, 

κάθε Τραγούδι ήταν ένα Όνειρο, 

ένα κομμάτι της Ψυχής του, που έδινε στον Κόσμο.

Του είπε ότι, τα Όνειρα είναι σαν τ’ Αστέρια, 

Φωτεινά και Αιώνια. 

Μόνο όταν τα μοιράζεσαι με τους Άλλους, 

λάμπουν πραγματικά.

Εκείνη τη νύχτα, ο Adi είδε ένα Όνειρο. 

Ήταν ένα Όνειρο γεμάτο Μουσική και Χρώματα, 

που τον έκανε να νιώσει, 

ότι ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου Κόσμου. 

Όταν ξύπνησε, ήξερε ότι τα Όνειρα μπορούν να είναι Πραγματικότητα, 

αρκεί να έχεις την Καρδιά να τα Μοιραστείς.

Και έτσι, ο Adi άρχισε να παίζει το Βιολί, 

να δημιουργεί τις δικές του Μελωδίες, 

και να μοιράζεται τα Όνειρά του με τον Κόσμο. 

Κάθε Νότα που έπαιζε, 

ήταν ένα Αστέρι που άναβε, στον Ουρανό της Ζωής του.

-Ψυχή μου ! 

-Τώρα ξέρεις … Εσένα, ποιο είναι το Όνειρό σου ; 

-Είμαι κι εγώ μέσα ;

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/foky/

32 - Η Οδύνη του Ανθρώπου

32 - Η Οδύνη του Ανθρώπου

Στα στενά της πόλης, ο Άνθρωπος, 

περπατούσε με το βάρος της Μοναξιάς στους ώμους του. 

Η Ζωή του σκοτείνιασε, και οι δρόμοι με τα Άτομα, 

φαινόταν σαν ένας ατέλειωτος Λαβύρινθος.

Η Απώλεια του Φίλου του, τον είχε συντρίψει. 

Τα Λόγια που δεν του είχε πει, 

οι Αγκαλιές που δεν του είχε δώσει, τώρα τον βασάνιζαν. 

Ένιωθε σαν να έχασε ένα μέρος του Εαυτού του, 

και ταυτόχρονα, το Νόημα της Ύπαρξής του.

 

Όμως, μέσα από τη Θλίψη του, 

βρήκε τη δύναμη να προχωρήσει. 

Οι Αναμνήσεις του Φίλου του, έγιναν ένας Φωτεινός Οδηγός, 

στο σκοτεινό του Μονοπάτι.

Αν και Μόνος του, αποφάσισε να συνεχίσει να προχωρά . 

Η Ανάσα του, έγινε Ουράνιο Τόξο, ένας Οδηγός. 

Τον έφερνε προς την Αλήθεια και την Αποδοχή . 

Μέσα από τη δύναμη της Ανασύνθεσής του, άρχισε να βρίσκει Ξανά το Νόημα της Ζωής του στο να συνεχίσει. 

Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε να περπατά Μόνος, 

στο σκοτεινό δρόμο της Ζωής του. 

-Ελπίζω, να συμπαραστάθηκα  στην Απώλεια σου …

-Ψυχή μου ! 

-Που να εξηγώ … 

Αν όμως θες εξηγήσεις … Βρες με .

 

https://online.fliphtml5.com/afjij/tmpm/

31 - Ένα Ζευγάρι

 31 - Ένα Ζευγάρι

Ένα Ζευγάρι, ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό στην εξοχή. 

Οι μέρες τους περνούσαν ξέγνοιαστα, 

με την απλότητα και την ομορφιά της φύσης γύρω τους. 

Δεν έκαναν Ταξίδια Μακρινά, αλλά η Ζωή τους, 

ήταν γεμάτη από το ένστικτο της Ανακάλυψης και της Αγάπης. 

Το πρωί ξεκινούσαν τη μέρα τους με μια βόλτα στο δάσος.  

Οι δρόμοι τους συναντιόταν με τις αντίστοιχες Καρδιές τους, 

που τους καλωσόριζαν κάθε φορά, 

με την Ομορφιά τους, και την Αγάπη τους.

Η Καρδιά του Ζευγαριού, έδενε με την ομορφιά του τόπου τους, 

και τους Ανθρώπους που αγάπησαν. 

Αυτό τους έκανε να νιώθουν πλούσιοι, 

 στον μοναδικό τόπο διαμονής τους.

Καθημερινά ανακάλυπταν τ’ αξιοθέατα του τόπου τους, 

και μοιράζονταν την Αγάπη τους. 

Παρά την απουσία ταξιδιών, 

η Καρδιά τους γέμιζε με το Πνεύμα της περιπέτειας,

 καθώς ανακάλυπταν Μαζί, τους Θησαυρούς της Ζωής.

-Ψυχή μου ! 

Μικρή μου Πατρίδα … Για μένα είσαι Θησαυρός ! 

Το πιο μακρύ Ταξίδι μου ! Εγώ, τι είμαι για σένα ;

https://online.fliphtml5.com/afjij/htvn/