32 - Η Οδύνη του Ανθρώπου
Στα στενά της πόλης, ο Άνθρωπος,
περπατούσε με το βάρος της Μοναξιάς στους ώμους του.
Η Ζωή του σκοτείνιασε, και οι δρόμοι με τα Άτομα,
φαινόταν σαν ένας ατέλειωτος Λαβύρινθος.
Η Απώλεια του Φίλου του, τον είχε συντρίψει.
Τα Λόγια που δεν του είχε πει,
οι Αγκαλιές που δεν του είχε δώσει, τώρα τον βασάνιζαν.
Ένιωθε σαν να έχασε ένα μέρος του Εαυτού του,
και ταυτόχρονα, το Νόημα της Ύπαρξής του.
Όμως, μέσα από τη Θλίψη του,
βρήκε τη δύναμη να προχωρήσει.
Οι Αναμνήσεις του Φίλου του, έγιναν ένας Φωτεινός Οδηγός,
στο σκοτεινό του Μονοπάτι.
Αν και Μόνος του, αποφάσισε να συνεχίσει να προχωρά .
Η Ανάσα του, έγινε Ουράνιο Τόξο, ένας Οδηγός.
Τον έφερνε προς την Αλήθεια και την Αποδοχή .
Μέσα από τη δύναμη της Ανασύνθεσής του, άρχισε να βρίσκει Ξανά το Νόημα της Ζωής του στο να συνεχίσει.
Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε να περπατά Μόνος,
στο σκοτεινό δρόμο της Ζωής του.
-Ελπίζω, να συμπαραστάθηκα στην Απώλεια σου …
-Ψυχή μου !
-Που να εξηγώ …
Αν όμως θες εξηγήσεις … Βρες με .
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου