83 - Η Αφιέρωση
Ειπώθηκαν πολλά.
-Από κοντά ;
-Όχι. Όμως, ναι, ήμασταν Μαζί !
-Πώς γίνεται αυτό ;
-Όταν υπάρχει Δεσμός, δεν υπάρχει απόσταση.
Δεν αφορά τα Σώματα.
Είναι μία ιδιότητα των Ψυχών.
Στην αρχή, η Φωνή σου έτρεμε.
Έγινα βράχος για σένα, για να στηριχτείς πάνω μου.
Έπειτα κλάψαμε Μαζί.
Ναυαγοί, στην θάλασσα των Συναισθημάτων.
Ο καθένας είχε τα προσωπικά του.
Τριανταφυλλάκι μου,
εσύ άνοιγες διστακτικά και προσεκτικά τα πέταλα της Καρδιάς σου,
κι εγώ γευόμουν το Άρωμα της Ψυχής σου.
Στο τέλος γελάσαμε.
Ελευθερωθήκαμε. Επιστρέψαμε στη Λογική.
Νιώσαμε την Αρμονία και τη Γαλήνη.
Κάθε φορά που σ’ Ακούω να Μιλάς,
βλέπω να χρησιμοποιείς την Γλώσσα σου σαν πινέλο.
Δημιουργείς πίνακες,
που στολίζουν την γκαλερί του σύμπαντος.
Οι δημιουργίες σου, είναι σαν μικρές ψηφίδες,
που προσπαθώ να τις ενώσω κάθε φορά,
για να δημιουργήσω την μεγάλη εικόνα του ψηφιδωτού σου.
Με το χρώμα της Φωνής σου, δημιουργείς ένα Έργο τέχνης.
Έναν πίνακα της Αλήθειας σου, για το ποια πραγματικά είσαι.
Το αποτέλεσμα υπέροχο !
Όταν το Φως, σου μεταδίδει ακτίνες Φωτός,
χαίρεσαι για την προσφορά του, γιατί σε Αγαπά.
Είναι γιατί σου δίνει το είναι του,
και σε βοηθάει να δεις μες στα σκοτάδια σου.
-Ψυχή μου !
-Σ’ ευχαριστώ που φωταγωγείς τον δρόμο που βαδίζω.
Δεν σε ρώτησα κάτι παραπάνω, από αυτά τα οποία μου εμπιστευόσουν.
Προσπαθώ να μην γίνομαι αδιάκριτος.
Όταν σε ρωτάω κάτι, το κάνω από ενδιαφέρον.
Αν μπορώ, να σε βοηθήσω κάπου.
Όλα τ’ άλλα, είναι περιέργεια, το αποφεύγω.
Με ρώτησες δύο φορές, αν με πείραξε κάτι που μου είπες.
Δεν σου απάντησα ευθέως, μέσα όμως μου ζήλεψα.
Όμως, δεν είναι το Πρέπον.
Δεν είμαι Θεός. Είμαι άνθρωπος, και έχω αδυναμίες και πάθη.
Ναι, χάρηκα πραγματικά που μοιράστηκες Μαζί μου,
με τον ιδιαίτερο τρόπο σου,
κάποιες Εμπειρίες, και κάποια Βιώματά σου.
Βέβαια οι Εμπειρίες στη Ζωή μας,
δεν είναι πάντα ευχάριστες, γιατί μας τις προσφέρουν οι Άλλοι.
Ενώ τα Βιώματα, είναι αυτά που επιλέγουμε εμείς να ζήσουμε.
Κάθε Στιγμή που επιλέγουμε να τη ζήσουμε,
μετατρέπεται σε Γεγονός.
Αυτόματα μεταμορφώνεται σε Ανάμνηση,
και Ζει για πάντα μέσα μας.
Όταν μοιράζεσαι κάτι με κάποιον,
αν αυτός που σε ακούει σε αγαπά πραγματικά,
και αυτό που θα μοιραστείς μαζί του σε λυπεί,
θα σε βοηθήσει, έτσι ώστε να γίνει η Λύπη σου μισή.
Αν αυτό το οποίο μοιράζεσαι μαζί του,
είναι κάτι το οποίο σε χαροποιεί,
θα σου κάνει τη Χαρά διπλή.
Ίσως το σημαντικότερο, από τα δύο.
Και τώρα, θεωρώ πως μου έθεσες άθελά σου, μία νέα αποστολή.
Εκτός από την προσευχή που κάνω για σένα Ψυχή μου,
τώρα έχω στο μυαλό μου,
και την Ψυχή που έχει αγγίξει την δική σου.
Επιθυμώ και εύχομαι,
να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να ζήσεις μαζί της, εδώ,
σ΄ αυτόν τον γήινο χώρο,
Στιγμές που θα γίνουν Γεγονότα, κι έπειτα Αναμνήσεις,
για να τις τοποθετήσετε βαθιά και οι δύο,
στο μυαλό και στην Καρδιά σας.
Μου έχεις πει, ότι εκεί, σ΄ αυτά τα δύο σημεία,
βρίσκεται το θησαυροφυλάκιο των Ανθρώπων.
Ναι, θα πει κάποιος, ακούγεται κάπως, όλο αυτό,
όταν σ΄ ενδιαφέρει κάποιος…
Δεν σου λέω ψέματα, και το ξέρεις.
Είμαι ειλικρινής μαζί σου.
Ναι, με πονάει.
Όμως Ψυχή μου, όταν Αγαπάς κάποιον,
πρέπει να τον αφήνεις ελεύθερο.
Ελεύθερος σημαίνει, να πάει κάποιος εκεί αγαπάει.
( Ελεύθειν όπου ερά τις ).
Αν κρίνω από την σταδιακή αποκάλυψη της δική σου Ψυχής σ’ εμένα, και την ομορφιά της,
σίγουρα αυτή η Ψυχή που σε άγγιξε,
είναι για να την θαυμάζει κάποιος για το μεγαλείο της,
και όχι να την ζηλεύει.
Αν κάποιος θέλει να πει ότι ανήκει κάπου,
είναι μόνο στην Ανθρωπότητα,
γιατί εκεί,
συντονίζονται όλες οι Ψυχές.
Θα με ρωτήσεις :
-Σου φτάνει αυτό ;
-ΟΧΙ.
Όμως αυτό είναι το Πρέπον για σένα, και το σέβομαι.
Μπορώ να Θέλω ό,τι Θέλω.
Δεν μπορώ όμως, να Έχω ό,τι Θέλω.
Ναι, εγώ Θέλω.
Άκρως εγωιστική τοποθέτηση.
Τον άλλον, τον ρώτησα αν Θέλει ;
Μόνο εάν, το Θέλει και ο Άλλος.
Μόνο το Μαζί έχει Αξία.
Οι προβολές των Θέλω,
είναι πάντα επικίνδυνες.
Όταν Θέλω να ξεπεράσω μία δυσκολία,
αυτό δεν γίνεται από μόνο του,
χρειάζεται να έχω και Θέληση.
Μπορώ να κάνω ό,τι Θέλω,
αρκεί να το Θέλω πραγματικά.
Πριν και πάνω από όλα πρέπει να Θέλω να Ζω,
και όχι απλά να Υπάρχω.
Για να Ζω,
πρέπει να είμαι Ελεύθερος.
Αλλιώς είμαι σκλάβος.
Αν είμαι σκλάβος,
πρέπει πρώτα να βρω την Θέληση.
Γιατί χωρίς αυτή,
δεν μπορώ ν’ απελευθερωθώ.
Για να βγω από το Κελί μου,
η Ουσία δεν είναι η Πόρτα,
αλλά το Κλειδί.
Η Πίστη,
είναι το Κλειδί της Θέλησης,
η οποία θα μου προσφέρει και Ανθεκτικότητα.
Τελικά,
την Ελευθερία μπορεί να τη συνειδητοποιήσει κάποιος,
μόνο όταν ενταχθεί στο δίκτυο της Ανθρωπότητας.
Και αν δύο Ψυχές,
καταφέρουν να έχουν την ίδια Δόνηση,
και να συντονιστούν πλήρως,
τότε θα περάσουν σε Ψυχικό Κράμα μεταξύ τους.
Εάν αυτό επιτευχθεί μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας,
τότε θα φτάσουν να ζήσουν τον Μύθο του Ανδρόγυνου,
αν είναι αληθινός.
Σ’ ευχαριστώ που με τις Σκέψεις σου,
στέλνεις Αόρατες Σελίδες στη Σκέψη μου,
και με τη σειρά μου,
τις αποτυπώνω στα Φύλλα των Δέντρων.
-Ψυχή μου !
-Στις αποτυπώνω στο Χαρτί, γιατί τα Βιβλία ζουν για Πάντα!
-Κι εγώ που Ζω χωρίς εσένα, θα είμαι Μαζί σου μέσα σ' αυτά !
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου