71 - Ο Θρόνος της Ψυχής
-Την αγόρασες ;
-Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό για σένα.
Δεν θα είχε καμία Αξία.
Όσο κι αν την πλήρωνα …
Αλήθεια δεν είναι ;
-Πόσο με ξέρεις !
-Σ’ ευχαριστώ !
Τώρα θα ξεκουράζομαι.
-Τι εννοείς ;
-Η Ψυχή μου επιτέλους
θ’ αναπαύεται.
Πάνω σ’ έναν αιώνιο Θρόνο !
Σ’ ένα χώρο ιερό .
-Στην πέτρινη μολυβοθήκη ;
-Ναι !
-Όχι ... Μην το βλέπεις έτσι .
Αυτή η πέτρα είναι αιώνια,
περίπου όπως και οι Ψυχές !
Ενώ τα σώματα μας, απλώς εφήμερα .
Πάνω στο Θρόνο,
θα συγκεντρώνεται το λευκό μελάνι της Ψυχής μου,
για να χυθεί πάνω στο μαύρο χαρτί.
Έτσι μπορεί να δώσει Φως,
ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι.
-Ξέρεις πόσο έψαξα για να την βρω ;
-Ξέρω Γοργόνα μου,
και σ’ ευχαριστώ, για τον χρόνο που αφιέρωσες,
να ευχαριστήσεις την Ψυχή μου.
Τουλάχιστον ξέρω,
πως όσο έκανες την έρευνα,
ήσουν σε περιβάλλον που λατρεύεις !
Το βασικό είναι πως,
το δώρο που μου έδωσες,
περιέχει κομμάτι της Ψυχής σου.
Αυτό είναι που έχει Αξία για μένα !
Γνωρίζω πως, όταν μου προσφέρεις κάτι,
μου δίνεις το Είναι σου,
και όχι αυτά που έχεις.
-Ψυχή μου !
-Αυτό σημαίνει πολλά για σένα, για το ποια αληθινά είσαι.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου