07 - Το Ποτάμι της Ψυχής
Διάλογος με την Ψυχή μου, μπροστά στον καθρέφτη :
-Δεν το πιστεύω !
-Ποιο ;
-Το είδα σου λέω !
-Τι είδες ;
-Έλεγαν ότι είναι ένας Μύθος…
-Ποιος Μύθος ; Δεν καταλαβαίνω τι μου λες ;
-Ήταν κρυμμένο μέσα μου σου λέω. Το είδα είναι πολύ μεγάλο !
-Θα με τρελάνεις εσύ, σε παρακαλώ εξήγησέ μου.
-Το έζησα δεν με πιστεύεις;
-Σε πιστεύω, είσαι πάντα ειλικρινής Μαζί μου.
-Σήμερα το πρωί έφυγα σκεπτόμενος, μετά τα χθεσινά νέα.
-Το ξέρω, σου χαμογέλασα, αλλά εσύ …
Μόνο μια φευγαλέα ματιά μου έριξες.
Δεν μου είπες ούτε καλημέρα …
-Συγχώρεσέ με. Αφού ξέρεις, σε Αγαπώ ! Να συνεχίσω ;
-Ναι σ’ Ακούω, δεν θα σε διακόψω.
-Έφυγα από το σπίτι σκεπτόμενος μετά από αυτά που μου είπε.
Δεν της είπα, ούτε της έκανα, ούτε της έδωσα κάτι που …
Ξέρεις εσύ, πάντα σκέφτομαι …
Αλλιώς, δεν Ζω,
και νιώθω πως βρίσκομαι σε μία κατάσταση Ανυπαρξίας.
Γιατί να μ’ απαρνηθεί ;
Τι το προκάλεσε ;
Στο αυτοκίνητο έπαιζε ένα τραγούδι.
Δεν θα σου πω ποιο.
Όλα με συγκινούν.
Διότι πίσω απ’ αυτά,
είναι η εκδήλωση των Ψυχών που τα δημιούργησαν.
Και τότε ήρθε, το πρώτο.
Το πρώτο Δάκρυ.
Μα όχι το τελευταίο …
Άρχισε μία ροή ασταμάτητη.
Μη ελεγχόμενη.
Με συνεχή, σταθερό ρυθμό.
Χωρίς λυγμούς.
Έχασα τον έλεγχο.
Δεν ήταν πια σταγόνες.
Σαν μία βρύση, που ήταν λίγο ανοιχτή.
Τα ρούχα μου, μούσκεψαν λες και μπήκα στη Θάλασσα.
Ναι, ήμουν Ναυαγός,
στη θάλασσα των Συναισθημάτων …
Το Σώμα μου, σαν μια σανίδα σωτηρίας μέσα στη Θάλασσα.
Έπρεπε ν’ αντέξω, να σωθώ.
Παρακαλούσα να σταματήσει.
Δεν ήξερα τον τρόπο.
Αγώνας επιβίωσης, για περίπου μία ώρα.
Και επιτέλους έγινε Θαύμα.
-Πώς;
-Με την Ανατολή του Ηλίου !
-Είναι δυνατόν, μ’ αυτόν τον τρόπο ;
-Ναι ! Μέσα στον Ήλιο, την είδα !
-Μ’ Ακούς ; Είδα το πρόσωπό της !
Μου χαμογέλασε !
Μου στέγνωσε τα Δάκρυα !
Αυτό ήταν.
Η τρικυμία σταμάτησε.
Η Θάλασσα των Συναισθημάτων γαλήνεψε, μόλις είδα την Μορφή της.
Ποιος προκάλεσε την Αρμονία και την Γαλήνη ;
Αυτή !
Αυτή, που δεν μου έδωσε,
δεν μου έκανε,
και δεν μου είπε, τίποτα.
Εξωτερικά τίποτα.
Εσωτερικά όμως ;
Έκανε πολλά.
Η Ψυχή της, μου έδωσε Σημασία,
μου έκανε Καλό !
Μου είπε Λόγια
με τα Μάτια της,
και το Χαμόγελό της !
-Τελικά θα μου πεις ποια είναι αυτή;
-Αυτή ξέρει !
-Κι εσύ ξέρεις …
-Αυτό που δεν ήξερα, ήταν για σένα.
Δεν ήξερα ότι εσύ Ψυχή μου,
μπορούσες να πάρεις και αυτή τη Μορφή,
ενός Ποταμού …
Πώς μπόρεσες σε μία ώρα Χρόνου,
και εκδηλώθηκες σαν Ποταμός Δακρύων,
εκατό χιλιομέτρων ;
-Ναι, μπορώ να γίνω ό,τι Θέλω.
Θα σου τ’ αποκαλύψω σιγά-σιγά, όταν έρθει ο Χρόνος.
Δεν αφήνω μόνο τη Μορφή του Ίχνους μου,
μέσα από το Μελάνι, που διαβάζεις αυτή τη Στιγμή …
Περίμενε και θα Δεις !
-Ψυχή μου !
-Σ’ ευχαριστώ για την αποκάλυψη σου !
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου