10 - Ο Πλούτος
Την επόμενη μέρα,
ο Αμαξάς συνειδητοποίησε πως είχε χάσει τον Πλούτο του.
Του ήρθε η πληροφορία να ρωτήσει τη μικρή του Νεράιδα,
μήπως ξέχασε τον Πλούτο του, κάπου στην άμαξά της,
όταν έκανε το Γύρο του Κόσμου Μαζί της.
Της έστειλε γράμμα, εκθέτοντας τον προβληματισμό του,
και περίμενε την απάντησή της,
απολαμβάνοντας τον καφέ μαζί με το γλυκό του.
-Τάξε μου.
Ήχησε η Φωνή της, στο τηλέφωνο του.
Ένα ρεύμα διαπέρασε το κορμί του.
Ήταν ο Παλμός της δόνησης,
που προκαλούσε η γλυκιά της Φωνή.
-Έχω στα χέρια μου την αμαξά σου, το σπίτι σου,
όλη σου την Ζωή, τα έχω όλα.
Τι μου δίνεις ως αντάλλαγμα ;
Ο Αμαξάς χωρίς να το σκεφτεί ούτε στιγμή, σαν την Αναπνοή,
που δεν σκέφτεσαι αν Πρέπει ν’ ανασάνεις για να Ζήσεις,
της απάντησε :
-Κράτησέ τα, είναι όλα δικά σου !
Ένας μικρός λυγμός Χαράς και Απορίας,
βγήκε από το λαιμό της.
-Τι … ;
-Ναι, αυτό που σου είπα:
Όλα δικά σου !
Και το εννοούσε πραγματικά.
Όταν σε κάποιον χαρίζεις την Σκέψη σου, και το Έργο αυτής,
χαρίζεις κομμάτι του Εαυτού σου, κομμάτι του Είναι σου.
Όσο για το Σώμα σου,
κι όλα σου τα υπάρχοντα τα εμπιστεύεσαι σ’ αυτόν,
χωρίς αντάλλαγμα,
γιατί πιστεύεις πως θα τα οικειοποιηθεί,
και θα τα προσέξει σαν δικά του.
Συμφώνησαν να πάει η Νεράιδα στο σπίτι του,
και να παραδώσει τον Πλούτο.
Όταν η Νεράιδα έφτασε, της είπε :
-Καλωσήρθες, πέρασε μέσα !
Αυτή διστακτικά, μπήκε.
Αυτός την πλησίασε,
και την κράτησε με τα δυο του χέρια από τους ώμους της.
Αυτή κοντοστάθηκε, αμύνθηκε,
έκανε λίγο πίσω, ένιωσε αμήχανα.
Αυτός, το είδε στο Βλέμμα της.
Όμως συνέχισε, έσκυψε στο μέτωπό της,
και της έδωσε ένα Φιλί !
Σαν οικοδεσπότης που ήταν,
φίλησε τον προσκεκλημένο του,
σχεδόν πάντα το κάνει.
Απλά όλους τους άλλους, στο μάγουλο,
σχεδόν κανέναν στο μέτωπο.
Σημαίνει κάτι περισσότερο για τον Αμαξά,
Ανώτερο, Ιερό, Πολύτιμο.
Ήθελε απλά να την προστατέψει, να μη την χάσει.
Τραβήχτηκε γρήγορα πίσω και της είπε :
-Έλα, να χαιρετήσεις το Μέλλον μου.
Ήταν ο γιός του, το παλικάρι του.
Η Νεράιδα, γνώριζε και το Παρελθόν του Αμαξά, τον πατέρα του.
Της έδειξε το σπίτι τους,
και την προσκάλεσε για ένα ταχύτατο Ταξίδι κάτω από την Γη.
Ήθελε να της δείξει κι ένα άλλο του κομμάτι.
Το Σπήλαιο του, το υπόγειο.
Εκεί πολλές φορές, ο Ουρανός, ο Νους, το Μυαλό του Αμαξά, συνεργάζεται με την Γη, το Σώμα του,
και υλοποιεί την Ιδεογέννεση,
αποτέλεσμα των Ιδεοσυλλήψεων και Ιδεοκυοφοριών του …
Η Νεράιδα τον ακολούθησε διστακτικά, μετά το σοκ,
που της προκάλεσε πραγματικά άθελά του.
Η ξενάγηση ήταν ταχύτατη,
λόγω έλλειψης Χρόνου,
στο χωροχρονικό πρόγραμμα της Νεράιδας.
Καθώς η Νεράιδα έβγαινε από το υπόγειο του,
της είπε ο Αμαξάς :
-Μπορώ να σε κρατήσω εδώ ;
Αυτή τον κοίταξε απορώντας και του απάντησε :
-Τι να με κάνεις ;
-Να σ’ έχω παρέα,
γιατί εδώ περνώ αρκετό χρόνο, και σε χρειάζομαι !
Του Χαμογέλασε, κάνοντάς τον πλουσιότερο.
-Μου λείπεις ! Της ψιθύρισε …
Ευτυχώς αυτή δεν το άκουσε.
Η Νεράιδα ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά,
για να αναδυθεί πάλι στην επιφάνεια της Γης,
και να λάβει το οξυγόνο, το οποίο είχε τόσο πολύ ανάγκη.
Του υποσχέθηκε πως, μια μέρα θα τους επισκεφθεί ξανά …
-Ψυχή μου !
-Να ξέρεις πως, πάντα θα σε περιμένω !
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου