47 - Το Κλειδί της Αλήθειας
Κάπου στον Χώρο και τον Χρόνο,
υπήρχε ένας Άνθρωπος,
που αναζητούσε το Κλειδί της Αλήθειας.
Ο Άνθρωπος, δεν ήταν απλώς ένα Όνομα,
αλλά η Ουσία της Ύπαρξής του.
Ζούσε σ’ έναν Κόσμο,
όπου τα Παράδοξα ήταν καθημερινότητα.
Η Λύση τους,
δεν ήταν παρά η Αρχή μιας νέας Ανακάλυψης.
Η Περιπέτειά του ξεκίνησε,
όταν βρέθηκε μπροστά σ’ έναν Τ-Οίχο (Τον Ήχο - Την Ηχώ),
γεμάτο από Σύμβολα.
Τα Σύμβολα αυτά ήταν ανοιχτού Κώδικα,
αλλά γραμμένα σε μια Γλώσσα που ο Άνθρωπος δεν καταλάβαινε.
Ήταν Ορατά, αλλά το Νόημά τους παρέμενε Αόρατο.
Ο Άνθρωπος δεν απογοητεύτηκε.
Αντίθετα, αποφάσισε να μην αναζητήσει μόνο την Κατανόηση,
αλλά και την Ομορφιά που κρύβεται στην Απλότητα των Συμβόλων.
Και έτσι, άρχισε να ταξιδεύει στον Κόσμο,
αναζητώντας κάποιον,
που θα μπορούσε να του μεταφράσει τα Σύμβολα.
Στο ταξίδι του, συνάντησε πολλούς Σοφούς και Μάγους,
αλλά κανείς δεν μπορούσε να του δώσει την Απάντηση που έψαχνε.
Μέχρι που βρέθηκε σ’ έναν Κήπο,
όπου ο Χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει.
Εκεί, μια γυναίκα με μάτια γεμάτα από Αστέρια του είπε :
-Έχω το Κλειδί της Αλήθειας.
Δεν είναι η Γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις,
αλλά η Γλώσσα της Ψυχής σου,
που δεν έχεις Ακούσει ακόμη.
Ο Άνθρωπος κατάλαβε,
ότι η Αλήθεια δεν ήταν κάτι που θα βρισκόταν στα Σύμβολα,
αλλά κάτι που έπρεπε ν’ ανακαλύψει Μέσα του.
Μ’ αυτή την Αποκάλυψη,
ο Άνθρωπος συνέχισε το Ταξίδι του,
όχι πια ως Αναζητητής της Αλήθειας, αλλά ως Φορέας της.
Ο Άνθρωπος έγινε ο ίδιος ένα Σύμβολο.
Ένα Σύμβολο της Αναζήτησης,
της Ανακάλυψης και της Αποδοχής της Ομορφιάς του Αόρατου.
-Ψυχή μου !
-Εσύ έχεις το Κλειδί της Σκέψης μου,
από τη Στιγμή που σε γνώρισα !
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου