73 - Η Φωνή
Άλλη μία πανέμορφη μέρα ξεκίνησε.
Δεν πρόλαβα να φτάσω και πριν κατέβω απ' το αυτοκίνητο,
άκουσα δυνατές φωνές.
Βγαίνω από το αμάξι.
Κοιτάζω ψηλά, και βλέπω τους γλάρους να λένε :
-Ήρθε, ήρθε, ήρθε !
-Καλά τι έπαθα ;
Αναρωτήθηκα.
-Τι μου συμβαίνει ;
Είχα διαβάσει πώς,
ακόμη και το ζωικό βασίλειο εκφράζεται με Φωνή,
όταν θέλει να δώσει στον Άνθρωπο κάτι, αλλά, μέχρι εκεί.
Πάντα πίστευα, πως είναι στην σφαίρα της Φαντασίας.
Κοίταξα τριγύρω.
Απόρησα.
Γρήγορα να πάω στη θέση μου, να προλάβω.
Είχα φτάσει οριακά για την Ανατολή.
Μόλις κάθισα στην Παραλία,
ξεπρόβαλε η μεγαλειότητά του Ήλιου μέσα από την Θάλασσα.
Άκουσα μία Φωνή :
-Καλώς τον !
Γύρισα δίπλα μου.
Κάνεις.
-Σε σένα μιλάω, που με Κοιτάς.
Είσαι πιστός στο ραντεβού σου.
Θες να βρίσκεσαι εδώ πάντα την κατάλληλη ώρα,
να με καλωσορίσεις.
-Αμάν !
Τι ζω σήμερα ;
Πίστευα πως ο Ήλιος, ήταν μόνο Φως,
αλλά σήμερα, ανακάλυψα πως έχει και Φωνή.
Συνεχίζει και μου λέει :
-Τελικά οι γλάροι, δεν μου είπαν ψέματα.
Κάποιες φορές, θέλουν να παίξουν μαζί μου,
και μου φωνάζουν πως έρχεσαι.
Όμως εγώ, Βλέπω που είσαι.
Ξέρω όταν ταξιδεύεις.
Ή, όταν σπάνια κοιμάσαι.
Σε βλέπω …
-Εγώ, εγώ του λέω …
Ποιος είμαι εγώ, και ασχολείστε μαζί μου ;
-Εσύ, δεν είσαι κανένας.
Όπως και όλοι οι άλλοι, εξωτερικά με τη Μορφή σας.
Όμως εμείς, αναγνωρίζουμε τις Ψυχές,
που θέλουν να ενταχθούν στο δίκτυο της Ανθρωπότητας.
Σ' αυτές προσφέρουμε την βοήθειά μας,
και τα πολύτιμα Δώρα μας.
-Μα εγώ …
-Σώπα κι άκου.
Είσαι εδώ, γιατί προσπαθείς ν’ αξιολογείς τα πάντα στην Ζωή σου.
Δεν το καταφέρνεις πάντα.
Όμως, έχεις τη Διάθεση,
προσπαθείς να Μαθαίνεις κάθε μέρα.
Η Γνώση σε ελευθερώνει,
σε βοηθά να παίρνεις πιο σωστές αποφάσεις.
Δεν έχεις τα πάντα. Δεν θα τ’ αποκτήσεις ποτέ.
Δεν σου χρειάζονται. Το ξέρεις όμως αυτό.
Γι’ αυτό βρίσκεσαι εδώ.
Δεν με Κοιτάζεις όπως κάνουν οι περισσότεροι.
Με βλέπεις. Προσπαθείς τουλάχιστον.
-Ψυχή μου !
-Eσύ προσπαθείς να με δεις ;
-Εγώ είμαι Φως.
Ξέρω, έχεις και εσύ ένα Φως που το φροντίζεις.
Γιατί και αυτό, φροντίζει την Ουσία σου.
Αυτό που πραγματικά είσαι. Αλλά, ας το αφήσουμε αυτό.
Θα το συζητήσουμε Ξανά άλλη φορά, για το δικό σου Φως,
το οποίο σε ζωοποιεί με έναν διαφορετικό τρόπο.
Όλα τα ξέρω. Όλα μου τα λες. Ας γυρίσουμε στα δικά μας.
Για την προσπάθειά σου,
παίρνεις το Δώρο σου από εμένα.
Την Φώτιση.
Σε όλους προσφέρω τον Φωτισμό μου.
Δεν γυρίζουν όλοι όμως το Βλέμμα τους σε μένα να το λάβουν.
Άγνοια, Συνήθεια, Αχαριστία.
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι.
Φωτίζω το Νου σου, την Διάνοιά σου,
και εξαφανίζω τα σκοτάδια σου.
Για να μπορείς να Βλέπεις καλύτερα.
Ξέρω και τις σκοτεινές σου Σκέψεις.
Ξεφυτρώνουν σαν ζιζάνια μέσα σου.
Όμως αυτές, τις καίω για να ξεραθούν.
Δεν επεμβαίνω στην Ελευθερία σου.
Εσύ έρχεσαι σε μένα.
Έρχεσαι συνειδητά.
Και το ότι ξανάρχεσαι,
σημαίνει ότι σ’ ευχαριστεί το Όφελος
που αποκομίζεις από την Επαφή μας.
Σε Φωτίζω,
γιατί αυτό το Φως,
δεν θέλεις να το κρατήσεις για τον εαυτό σου.
Θέλεις να το μοιραστείς
και με άλλες Ψυχές της Ανθρωπότητας,
που αναζητούν ψήγματα Ανθρωπιάς.
Πολλές φορές, μιλάς για τον Θάνατο στους γύρω σου.
Ακόμη και του δικού σου.
Οι άλλοι όμως δεν καταλαβαίνουν, και σε παρεξηγούν.
-Κάποιοι αδιαφορούν.
Κάποιους τους στενοχωρείς.
Δεν βλέπουν πώς, είσαι καταδικασμένος σε Ζωή.
Εσύ, έχεις συνειδητοποιήσει πώς η Ζωή κατοικεί εντός σου.
Κι όταν κάποια στιγμή, αφήσεις το Σώμα σου εδώ που το δανείστηκες, θα εξακολουθείς να Ζεις,
μέσα στην διάνοια των άλλων Ψυχών της Ανθρωπότητας.
Κάνεις ανάβαση στα νοοπεδία των Ιδεών,
και οι Ιδεοφωτιές του Απείρου,
σφυρηλατούν τα ξίφη των οραμάτων σου.
Δανείστηκα την φράση,
από έναν μεγάλο πνευματικό σου Δάσκαλο.
[ Αναστάσιος Ασημακόπουλος - Ενωδών ]
Έτσι, οι πύρηνες λάμψεις από τις Ιδεοφωτιές του Απείρου, αποτυπώνονται στο Χαρτί,
με το Ίχνος που αφήνει η Ψυχή σου.
Αυτές εκπέμπουν Φως,
που ζεσταίνουν τις καρδιές των Ανθρώπων.
- Αυτά για σήμερα.
Εώς τώρα, γι’ αυτό που έζησες αυτή τη Στιγμή,
έλεγες :
-Όχι, αυτό δεν γίνεται.
-Από τώρα και στο εξής, θα λες :
-Ελάτε να δείτε πώς γίνεται !
Εγώ άφωνος !
Ο Ήλιος συνεχίζει και μου λέει :
-Ώπα, ήρθε στο μυαλό σου, το Φως σου.
-Ναι, του απαντώ.
-Φύγε. Πήγαινε να της το διαβάσεις.
-Σ' ευχαριστώ ! Έφυγα !
-Ψυχή μου, έρχομαι …
-Ήρθα αλλά, δεν μπόρεσες να το ακούσεις από τα Χείλη μου …
-Δεν επέτρεπαν οι εξωτερικές συνθήκες.
-Ψυχή μου !
-Δεν πειράζει, κάποια Στιγμή, θα φτάσει στα Μάτια σου.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου